Welkom op de website van HB Racing

Racen, de bezinning

18 October 2007 Gepost in Artikelen

Het begint een aardige traditie te worden om na het einde van weer een race seizoen een artikel te schrijven wat enerzijds een compilatie van het afgelopen jaar is, maar anderzijds ook nog steeds in het verlengde ligt van waar het allemaal om begonnen is; de essentie van racen. Deze episode draagt de titel “de bezinning”, omdat na 4 race seizoenen de tijd rijp is om eens terug te kijken.

Inmiddels ligt het vierde raceseizoen inderdaad achter ons en hebben we een lange winter te gaan voordat we weer de baan op mogen. Kortom, voordat het seizoen 2008 begint is er nog een zee van tijd om de voorgaande seizoenen te evalueren en te bepalen hoe het volgende seizoen wordt ingevuld. Want één ding is zeker, na 4 jaar begin je behoorlijk deel uit te maken van het race wereldje en is de verslaving in al zijn hevigheid nauwelijks minder geworden.

Het afgelopen seizoen stond in het teken van voortzetten wat in 2006 is ingezet, maar in de nadagen van 2007 zou blijken dat alles een nogal rigoreuze wending zou nemen. Gaanderweg dit verhaal zal duidelijk worden wat de beweegredenen zijn en wat de gevolgen zijn voor het verdere verloop.

Het seizoen begon in maart met de voorjaarstraining in Val de vienne, waar in de verslagen te lezen valt dat de temperatuur nogal achterbleef bij de verwachtingen, maar de week in ander opzicht toch wel geslaagd was. Zo was dit natuurlijk de shake-down voor het team, wat voor het eerst in deze samenstelling en voor zo’n lange tijd tot elkaar veroordeeld was. je kunt het zien als een soort moreelstest die ik me nog kan herinneren van mijn opleidingsperiode voor militaire dienst, alleen dan echt.

Natuurlijk verloopt zo’n proces met ups en downs en worden de downs niet zo zwaar opgevat omdat iedereen vol goede moed en totaal gemotiveerd aan iets nieuws begint. Maar toch waren er na deze periode al wat kleine scheurtjes te zien in datgeen wat juist een hechtere samenstelling had moeten krijgen. Uiteraard waren er ook positieve zaken, want zo’n week met het team bij elkaar levert ook veel goeds op.

We hebben dit seizoen met z’n allen veel zorg besteed aan uiterlijk en uitstraling en alle zaken werden ook veel professioneler aangepakt. Zo werd het jaar dan ook formeel geopend door een heuse persconferentie en teampresentatie die toch redelijk veel aandacht heeft gekregen. In dat opzicht was alles wel gelukt en stond ons niets in de weg om het seizoen vol goede moed te gaan beginnen.

Het team bestond inmiddels uit veel meer personen dan in 2006 en iedereen had daar zijn eigen functie in. Voor de rijders betekende dit natuurlijk veel meer rust en de mogelijheid om zich volledig op het racen te concentreren. maar ook alle andere teamleden vonden een bepaalde mate van voldoening in datgene wat ze deden. Maar zoals ik al schreef, vanaf het prilste begin waren er toch een aantal zaken die de nodige aandacht verdienden. Gaanderweg het seizoen zou het een beetje gaan als het verhaal van de 10 kleine negertjes…..

In sportief opzicht besloot ik het jaar rustig te beginnen omdat seizoen 2006 uiteindelijk als een nachtkaars was uitgegaan. de opzet was om langzaam ritme en tempo op te bouwen, teneinde vanaf de helft van het seizoen weer de nodige progressie te boeken. Dit bleek in het begin erg goed te gaan en ik begon ook weer wat progressie te boeken. Wat natuurlijk ook vermeldingswaardig is, is dat ik mijn debuut heb gemaakt in het ONK, tijdens de pinksterraces op Oss heb ik meegedaan bij de dutch superbikes. Uiteraard pretentieloos, maar wel een super weekend gehad. Elders op de site is het complete verlag te lezen.

Op Assen wat voor mij toch wel een moeilijk circuit is, verbeterde ik ook mijn pr en het ritme begon er goed in te komen. Op het moment dat ik voor mijn gevoel bezig was met mijn ultieme snelste ronde, sloeg de pechduivel weer toe en crashte ik weer als gevolg van een lokale regenbui die een deel van de baan kletsnat maakte. Erg jammer, want dit was wel het keerpunt van mijn progressie. Enerzijds omdat een crash altijd even negatief doorwerkt op je progressie, maar anderzijds omdat ik me steeds minder happy ging voelen met het materiaal waar ik mee reed.

Vertrouwen in de racerij is de belangrijkste voorwaarde om progressie te boeken, naast uiteraard goed materiaal en een beetje talent. Zodra het hieraan gaat ontbreken, raak je in een negatieve spiraal en is het erg moeilijk om hier uit te komen. Voor mij geldt dan dat ik vaak rigoreuze beslissingen neem, hetgeen dan ook dit keer weer gebeurd is. Hiermee doel ik op het feit dat ik 3 weken voor de laatste race van het seizoen mijn motor verkocht en ook direct een gloednieuwe terugkocht.

Daarmee veroordeel je jezelf tot weer 2 weken in de garage bivakeren om de motor weer om te bouwen tot volbloedracer. Onnodig te vermelden dat dit ook deze keer weer gelukt is, alleen had ik nu wat hulp. Zonder enige pretentie heb ik daarmee de laatste races gereden, puur om te wennen aan deze motor en een idee op te doen van wat ik er komende winter aan moest veranderen. De sportieve prestaties waren niet geweldig, maar de motor voelde wel erg goed aan en ik heb er alle vertrouwen in dat na een periode van gedwongen rust ik weer als vanouds zou kunnen presteren.

Gedurende het seizoen heb ik veel meegemaakt in het team, wat eigenlijk bestond uit 2 teams die ieder in een andere competitie reden en hun eigen ondersteunende teamleden hadden. Slechts een klein aantal was overal aanwezig, maar dit terzijde. Alhoewel dit de meest efficiënte manier van werken is, komt het de totale teamspirit niet ten goede, omdat het gevaar bestaat dat deze teams ongewild uit elkaar groeien. Afhankelijk van de plannen en de ambities is dit voor de één wel een probleem en voor de ander niet.

Inmiddels was het team al een paar rijders verloren door uitéénlopende redenen varierend van crashes tot motivatieproblemen, maar wellicht lagen er toch ook nog andere redenen aan ten grondslag. Ook bij de overige teamleden was een bepaalde moeheid te bespeuren. Over de redenen wil ik het hier niet hebben, maar ik ben er van overtuigd dat ambitie hier voor een belangrijk deel mee te maken had. Nu is ambitie geen vies woord en is zelfs voorwaardelijk om progressie te kunnen boeken, maar zoals in zoveel situaties, overdaad schaadt.

Naast alle teamgebonden evenementen en races heb ik natuurlijk ook de nodige trainingen gereden en daar heb ik toch wel weer de sfeer opgesnoven van hoe het begon. Gewoon lekker met je auto en motor naar een circuit toe rijden, spulletjes uitladen en gewoon je ding doen zonder je om allerlei nevenzaken te bekommeren. Lekker rijden, motor nakijken na de sessies, socializen met de paddockbevolking om je heen en genieten van de dag. Wellicht besefte ik tijdens één van deze dagen dat ik in mijn ambitie naar meer, teveel was afgedreven van de oorspronkelijke gedachte en daardoor mijn doel aan het voorbijschieten was. Maar aan de andere kant, kan het natuurlijk ook zo zijn dat alle gebeurtenissen in het team zo zijn stempel drukt op je doen en laten waardoor het meer en meer op werk begint te lijken.

Speculaties te over dus, want wie zegt me niet dat ik gewoon teveel een eenling ben om voor 100% in een team te kunnen functioneren? Hoe meer ik er over nadenk hoe meer ik tot de conclusie kom dat dit waarschijnlijk inherent aan de sport is. Want hoe kun je nu presteren als je geen eenling bent en hoe kun je in een team functioneren als je dat wel bent? Dit alles lijkt redelijk tegenstrijdig, maar helaas ook de werkelijkheid van alledag.

Om een lang verhaal kort te maken, of althans iets korter, want ik heb er al genoeg woorden aan geweid; na een incident op bestuursniveau heb ik besloten om uit de stichting en het team te stappen en volgend seizoen weer helemaal opnieuw te beginnen, voor 100% naar eigen inzicht, grotendeels met eigen middelen, maar belangrijker, met een 100% vrije keus in alles wat ik nog wil gaan doen. Ik ben er van overtuigd dat dan ook mijn prestaties weer openig niveau komen, maar zeker ook de lol die je uit deze bezigheden kunt halen.

Kortom, HB Racing is weer terug, de oude website is uit de mottenballen gehaald en voorzien van een fris behangetje en de gezelligheid op het circuit is ook weer terug, waarvan de laatste race op Assen op overtuigende wijze mocht getuigen. Voor mijn gevoel ben ik weer een beetje thuisgekomen en heb ik de laatste weken als geen ander nagedacht over de essentie van racen, zonder ook deze keer weer met een klinkende volzin te komen, die deze materie zou moeten dekken. Degenen die dit hele epistel hebben gelezen begrijpen waar het over gaat en hoef ik niets meer uit te leggen. De rest gaat het waarschijnlijk hun leven lang niet begrijpen.

Volgend jaar hoop ik hier een wat minder zwaar verhaal te kunnen neerzetten, maar ook in een race carriere zitten ups en downs en ga ik enorm mijn best doen om volgend jaar weer in een positieve periode te zitten. Iedereen is nog steeds van harte welkom op de diverse circuits en meestal staat de koffie wel klaar…..

Hans

Leave a Reply

You must be logged in to post a comment.