Welkom op de website van HB Racing

De ZAC Endurance op 3 juli 2006 te Zandvoort

5 July 2006 Gepost in 2006

Zomeravondcompetitie had zoals ieder jaar weer een endurance op de kalender staan. Traditioneel is dit een aantal jaren in de regen verreden, maar met deze traditie is gelukkig al enige tijd gebroken. Door allerlei redenen kon RFO niet als team deelnemen, maar Hans heeft meegedaan in het team van Motorsport Lifestyle.

Het hele team bestond uit :

· Nr 10A Hans van Beek

· Nr 10B Edward van Paassen

· Nr 10C Marcel Zuurbier

· Nr 10D Mohammad Abedizadeh

Het team

En daarnaast alle support in de vorm van een nog steeds geblesseerde Raymond Otte, die anders zelf had meegereden en niet te vergeten zijn schoonvader. Samen waren ze verantwoordelijk voor de tactiek en de enorm gesmeerde machine in de pitstraat. En natuurlijk Jeanne die weer een groot deel van de dag achter de camera heeft doorgebracht, veelal in gezelschap van Renate. José heeft zich als parapludame ontpopt en door haar inventieve bidon, hebben de rijders tijdens het wachten geen dorst gehad. Bianca en het nichtje van Marcel verzorgden de morele support 🙂 Niet op de foto, maar toch heel erg actief geweest in het team was Alex.

Wij waren er vanochtend al vroeg om mijn Dunlops in te ruilen voor een setje verse Supercorsa’s en natuurlijk vroeg in te schrijven. De inschrijving duurde niet eens zo lang en daarna met vers rubber even de motor ter keuring aangeboden bij Peter (sommige dingen veranderen niet)… Met z’n allen in pitbox 5 was ook een hele belevenis, bomvol was het er met 8 motoren, verschillende tafels, stoelen en bergen gereedschap… Het leek nog het meest op een inzameldepot voor een liefdadigheidsactie….. Want het 2e team van MSL stond ook bij ons in de pitbox, als één grote familie. Mark, Mark, Kees en Timo waren de rijders van dit team en hadden kosten nog moeite gespaard om er mooi uit te zien. Volgend jaar gaan ze aan een tactiek werken;)

Voor de groepen 1 t/m 11 begon de 3 kwartier durende ochtendtraining om 09.00 uur, waarna het nog slechts een kleine 4 uur wachten was op de start van de endurance. Zoals te doen geruikelijk kwam Mo als laatste, net op tijd binnen voor de eerste training. Alhoewel, een kwartier voor tijd terwijl je nog moet keuren inschrijven, tanken en stickers plakken, is heus ambitieus te noemen…. Marcel was er al de avond van tevoren, dus die was ruim op tijd en Edward en José waren ook lekker op tijd. Iedereen had zo zijn eigen dingen te doen tijdens de training. Ik moest mijn vering weer helemaal afstellen op de Pirelli banden, wat me overigens minder moeite kostte dan met de Dunlops. Marcel reed voor de gelegenheid op de fiets van Broer Alex en moest daar natuurlijk ook aan wennen. Alleen Mo en Edward hadden niet iets speciaals en wilden gewoon hard rijden 😉

De trainingen verliepen zonder noemenswaardige gebeurtenissen, anders dan dat het al flink warm was. Hier had ik op gerekend zodat ik voor de training mijn MJK pak had aangetrokken, zodat het MSL pak nog fris voor de race zou zijn. Iedereen draaide zijn rondjes en probeerde in een ritme te komen dat racewaardig zou zijn, want de verwachtingen waren nogal hoog gespannen.

Edward en Hans voor de training.

Na een keer of 3 binnengekomen te zijn, had ik de vering weer goed staan en kon zoals vanouds weer uitaccelereren bij de rechte stukken op de baan. Marcel kon zijn draai ook aardig vinden op de GSX-R600 en de rest hoefde nergens meer aan te wennen.

Het grote wachten was nu aangebroken, al moet gezegd worden dat dit niet als een bezwaar werd gezien. De pitstraat was weer één grote gezellige bende. Alle 40 teams hadden er flink zin in en de sfeer was opperbest. Uiteraard werden de bekende koude oorlogen uitgevochten en werden de te volgen taktieken zoveel mogelijk besproken met de eigen teamleden. Maar het was weer geweldig om te zien hoe sommige teams het fenomeen endurance benaderen. Het ene team is voor de gelegenheid volledig uitgerust in teamkleding met bijbehorende motoren, terwijl andere teams zich niet om uiterlijkheden bekommeren maar alleen snel willen rijden. Ook de taktieken verschillden nogal, waardoor het extra leuk is om alles te bekijken. Natuurlijk werd ook de inwendige mens versterkt, maar het motto van de dag was toch wel heel erg veel water drinken. Het was niet aan te slepen!

Wij hadden als signaal om de rijders naar binnen te hengelen een oranje wuppie op een tijdelijk buiten dienst gestelde schoffel geplakt. Want als je met 240 km/u langs de pitmuur rijdt, zie je niet alles even duidelijk en die wuppie zag je bij het uitkomen van de Luyendijkbocht al boven alles uitsteken. Kortom, de strategie was bepaald en alle attributen waren aanwezig, dus de race kon wat ons betrof beginnen. Raymond en schoonpa hadden de hele strategie op papier uitgewerkt en gewapend met wuppie en stopwatch waren ze er helemaal klaar voor.

Racecontrol 😉

Om één uur begon de race en ik mocht voor het team de Le Mans start doen. Proefstart geen geweldig, vanaf een 10e plek als 3e de Tarzan in…. Precies zoals ik het me voorgesteld had.

Proefstart.

De echte start ging eigenlijk net zo, weer snel weg, maar kwam vast te zitten achter een Yammie en wilde er links voorbij… Helaas ging dat niet want daar speerde Martin Hoogenraad tussendoor en ben ik tot na de Hugenholz achter die Yamaha blijven hangen, die erg vreemde lijnen reed.

Le Mans start, hardlopen naast Clay.

Kortom, de eerste stint ging niet zoals ik hem gepland had. De bekende afterlunch dip had me weer in zijn greep…. De rondjes die ik reed waren niet echt snel, maar we hadden nog genoeg tijd in de race.

Nadat ik de wuppie uit had zien hangen, kwam ik binnen waar Edward al gereed stond om de transponder over te nemen. We stonden nu op een 7e plaats, dus daar moest wel wat aan gebeuren. Ook nu weer een stukje tactiek, we hadden de transponder inclusief houder voorzien van klitteband en op iedere tank ook 2 stroken geplakt. Het wisselen duurden dan slechts 1 seconde 😉 Raymond stond klaar om de wissel te begeleiden en de transponder over te zetten, zodat Edward van start kon. In de pitstraat mocht slechts 20 km/u gereden worden en aan het begin stond Ria met een heuse lasergun… En dan te bedenken dat het gros is gaan racen om van deze onzin bevrijd te zijn 😉

Edward ging gelijk al lekker van start en begon de achterstand in te lopen en alles begon er goed uit te zien. Op kop lagen de Roadrunners, gevolgd door Team Veghel en de Schuimpies, met daarin allemaal zeer bekende rijders, die ieder hun eigen filosofie en maniertjes hadden om de tegenpartij geestelijk te beïnvloeden 🙂 De spanning begon te stijgen, want al snel werd duidelijk dat deze teams behoorlijk aan elkaar gewaagd waren en continue van positie wisselden. Ook de door de organisatie uitgedeelde tijdstraffen werden bij de eerstvolgende wissel vereffend, wat een veel betere optie is dan dit pas aan het einde van de race te berekenen. Zo werd duidelijk dat een goed uitgedachte strategie zichzelf al snel terugbetaald.

Edward.

Voor de derde stint was marcel aan de beurt. Iedereen was erg benieuwd hoe hij zou rijden, omdat hij normaal gesproken op zijn SV rondrijdt en da’s toch behoorlijk anders dan een GSX-R600. Wetende dat hij ook op de SV toptijden rijdt, volgden we met spanning de monitor waarop de rondetijden doorkwamen. Marcel bleek het erg naar zijn zin te hebben, want zijn tijden daalden al snel naar de 2:02 en bleef daar redelijk constant op rondrijden. Erg goed. uiteindelijk bleek hij met een 2:01 de snelste tijd van het team gereden te hebben…..

Marcel in de Hugenholz.

Mo was de hekkesluiter in de eerste serie stints. In de voorgaande ronden begon er een systeem te ontstaan in de ranglijst. Team Veghel verzamelde nogal wat strafseconden, maar hadden als bonus Jarno van Voorthuizen ingelijfd om de geblesseerde teambaas te vervangen. Jarno reed de snelste ronden in de race en bleek in staat om constant rondjes van 2:00-1:59 te rijden waardoor ze telkens weer snel opklommen als ze weer eens een straf hadden opgelopen. De Schuimpies hadden evenals wij nog geen enkele tijdstraf opgelopen, maar die hadden dan ook een gedegen en ervaren teammanager aan boord. Voor RFO geen vreemde natuurlijk, want het gaat hier om Petra 😉 Bovendien reden ze ook behoorlijk constant.

Mo voorzien van pludame klaar voor zijn stint.

Ook Mo deed precies wat er van hem verwacht werd, reed alle rondjes in een constant tempo en bracht de transponder weer veilig terug. Groot voordeel van Mo is zijn opvallende motor, je ziet hem direct aankomen met die fel gele R1.

Om alle mensen in de pitstraat een idee te geven hoe het ervoor stond met de race, werd de race becommentarieerd door Mischa Kluin, wat hij weer op zijn eigen onnavolgbare wijze deed. Erg leuk commentaar met af en toe een diepte interview in de pitstraat met één van de opgestelde rijders.

Ook ons team reed erg constant waardoor we telkens op één van de drie podiumplaatsen reden, soms even 4e na een inzinking, maar snel weer in de top 3. Tot nu was er geen enkel probleem om het schema te handhaven, totdat ik met mijn 3e stint bezig was en net in de 2e ronde enthousiast op het gas ging. Het gevoel was erg goed en ik was van plan om de gereden tijd van 2:02 in de 2e stint nog even te verbeteren en de voorsprong uit te bouwen, want toen ik vertrok lagen we op de 1e plaats. Helaas, toen ik de heuvel na de Hugenholz over kwam zag ik nog net een rijder die zich voor de GP chicane onderuit remde. De val was vrij onschuldig en de rijder ongedeerd, maar zijn motor verplaatste de ZAC curbstones nogal op een ongelukkige manier, waardoor de organisatie code 60 uitvaardigde.

Tot nu toe bleven we daarvan verschoond, maar het duurde toch 3 volle ronden voordat alles weer goed gelegd was. Helaas was het voor mij toen weer tijd om naar binnen te gaan en het stokje weer aan Edward over te geven. Overigens was dit de enige stint met code 60, dus dat viel me, zeker in vergelijking met de endurance van vorig jaar.

De race naderde de ontknoping en de spanning was bijna te snijden. De top 3 wisselde iedere 3 ronden van positie en de uitkomst van alle strategieën zouden weldra bekend worden…. Had iedereen genoeg tijd om de 16e stint minimaal 12 minuten te rijden???? Voor team Veghel was het duidelijk, die haalden het niet, maar hadden inmiddels een voorsprong van meer dan de 30 strafseconden die een dergelijk vergrijp oplevert. Bij de Schuimpies en bij ons zou het erom hangen, beiden nog geen strafseconden en het tijdverschil tussen ons was ook niet erg groot. Beiden zaten we ok in de laatste stint met Mossel voor de Schuimpies in de baan en Mo voor ons. Dat zou normaal gesproken nog wel een goede kans opleveren, ware het niet dat Mossel ineens als een bezetene begon te rijden en per rondje zo’n 3 seconden op Mo uitliep!

De finish was duidelijk, team Veghel kwam als eerste over de streep, de Schuimpies als tweede en wij als derde. De Roadrunners finishte uiteindelijk als vijfde. Doordat nog niet zeker was wie er wel en niet een tijdstraf kreeg, bleef de officiële uitslag nog even afwachten, maar na slechts enkele minuten bleek dit ook de echte uitslag te zijn. Alleen de Roadrunners zwijnden naar de vierde plaats omdat het team wat voor hun finishte wel 30 seconde straftijd kreeg en daardoor terugviel naar de vijfde plaats. Ook Veghel kreeg weer een straftijd van 30 seconden aan de broek, maar dat mocht niet deren, de voorsprong die ze hadden opgebouwd was te groot om nog te verliezen….

Kortom, de race was ten einde en ieder team had gekregen wat ze waard waren op dat moment, alle plaatsen waren dik verdient. Vanaf deze plaats dan ook de welgemeende felicitaties aan team Veghel, de Schuimpies en de Roadrunners. Maar team MSL 1 was toch derde geworden, dus volgde er nog een rondje podium.

Het podium was enorm druk met 3 volledige teams en met name de sfeer achter het podium, waar we “even” stonden te wachten op het praatje van Huub, werd nogal uitbundig.

De huldiging.

De beloning.

Ook nu weer een woord van dank aan de organisatie van de ZAC (Huub, Ria en alle anderen). Het was weer een enorm gezellig evenement, waarbij de doelstelling van de DNRT weer echt werd waargemaakt. Racen zonder pretenties maar met enorm veel lol :)Tot de volgende keer,

Hans.

Leave a Reply

You must be logged in to post a comment.