Welkom op de website van HB Racing

Voorjaarstraining 2006, Ledenon.

23 March 2006 Gepost in 2006

Zaterdagavond, of voor sommigen zaterdagmiddag begon de lange en vermoeiende reis naar het zuid-franse Lédenon. Niet het gehele Racing for O.s.c.a.r. team heeft aan deze training deelgenomen; Patrick moest door omstandigheden thuisblijven, maar Onno, Luc, Jesenko en Hans zijn wel afgereisd naar het zuiden van Frankrijk. Aangevuld met een aantal bekenden van motormafforum, te weten Erik, Ingrid, Mo en Peter.

Onno en Luc zijn zaterdagmiddag (11/3) afgereisd, met het idee om halverwege te overnachten, Erik en Ingrid zijn ook al op zaterdag naar België vertrokken om van daaruit de reis te beginnen, Mo en Peter vertrokken op zondagochtend vanuit noordholland richting Frankrijk en Jeanne en ik zijn zaterdagavond rond 23:00 uur vertrokken, met het idee de hele nacht door te rijden. Jesenko en aanhang zijn ook op zaterdag vertrokken om met een tussenstop in Frankrijk te arriveren.

Onze reis verliep voorspoedig, tot we zaterdagnacht in de Ardennnen aankwamen, waar het behoorlijk had gesneeuwd en waar de temperatuur alleen maar omlaag ging….. Wat begon als -1, zakte uiteindelijk tot -7 gr. Niet ideaal, als je weet dat er een racer in de aanhanger staat, gevuld met … water! Daarnaast bleek het onmogelijk om harder dan 50 km/uur te rijden, vanwege de gesteldheid van de wegen in België. Normaal is dit al niet geweldig, maar geheel besneeuwd en aangereden, is het echt gevaarlijk. De reis door België duurde dus veel langer dan gepland, maar uiteindelijk bereikten we Luxemburg, waar we op de laatste druppel benzine binnen reden  Het laatste stuk Ardennen biedt niet de mogelijkheid tot tanken, hetgeen voor de nodige spanningen zorgde…. Vanaf Luxemburg ging de reis gestaag verder, 1150 km zijn niet zomaar afgelegd. Na de nodige tank, eet- en drink stops kwamen we uiteindelijk rond 13:00 uur in het zuid-franse Lédenon aan. De laatste km richting het circuit waren ook nog spannend, de weg er naar toe loopt namelijk nogal steil omhoog met de nodige bochten er in. Maar gelukkig trok de auto het moeiteloos, zodat we zonder problemen de paddock binnenreden.

We waren natuurlijk veel te vroeg (zoals gewoonlijk), maar dat geeft je in ieder geval de gelegenheid om alles alvast te verkennen. In het parc fermé kwamen we Guus (ten Tije – Motoracer) al tegen en die vertelde dat we vanaf 16:00 uur konden inschrijven en dat we rond 18:00 uur de sleutel van de pitbox kregen. Dit omdat er een aantal locals rondjes aan het rijden waren op het circuit dat de komende 4 dagen ons domein zou zijn.

Vervolgens hebben we de auto maar bij een paar lege pitboxen geparkeerd en wilden we op zoek gaan naar het restaurant. Toen we uitstapte kregen we de verrassing van ons leven, de temperatuur begin inmiddels al aardig boven nul te komen, maar die wind……. niet normaal. Een echte mistral, die je het idee gaf dat het -10 gr. was en waar je tegenin kon leunen…. En dat terwijl we gerekend hadden op 20 gr. met een matig windje voor de broodnodige verkoeling

Ook de motor moest nog even grondig geïnspecteerd worden i.v.m. de verwachtte bevriezingsverschijnselen… En inderdaad, na de motor uit de aanhanger gehaald te hebben bleek dat de hele radiateur en slangen vol zaten met ijs  Gelukkig was het niet één klomp, maar allemaal kleine stukjes ijs. Dan maar even de motor in de zon zetten en laten ontdooien, zodat de eventuele schade daarna wel zal blijken….. In de tussentijd kwamen ook Luc en Onno de paddock oprijden en niet veel later ook Peter en Mo, die het gehele traject in één keer hadden afgejakkerd…. Verder waren er toch al weer een hoop bekenden uit de racewereld aanwezig, maar dat kan ook niet anders, het is een klein wereldje.

Nadat de motor was ontdooid, bleek dat er geen schade was…. Pffff, op het nippertje…. Zou wat sneu zijn om 1150 km te rijden, om daarna te moeten constateren dat je weer terug kunt. Om 16:00 uur hebben we ons weer bij Guus gemeld en kregen de schema’s uitgereikt voor de eerste dag. Omdat het dan weer even wachten was op het betreden van de pitbox, besloten we maar te gaan inchecken in het hotel wat Ingrid geregeld had. Op weg naar het hotel kwamen we Erik en Ingrid ook tegen, die gelijk rechtsomkeert maakten en met ons mee gingen naar het hotel. Na wat zoeken bleek ook dit snel gevonden te zijn en hebben we ingechecked. Het hotel was eenvoudig, maar alles wat je nodig hebt was aanwezig, dus daar zouden we het wel 4 dagen uithouden.

Vervolgens zijn we weer terug gegeaan naar het circuit om de pitbox te betrekken (24) en in te richten. Ook dit was vlot gedaan, het ritme van vorig seizoen zit er nog lekker in  Daarna zijn we met de hele crew teruggegaan naar het hotel, ook Mo en Peter die in de pitbox overnachten, om te gaan eten. Voorzien van 2 mensen die vloeiend frans spreken (Luc en Ingrid) is het navigeren door de menukaart een stuk eenvoudiger…. Het eten bleek eetbaar, maar was niet van een dermate hoog niveau, zodat dit de laatste warme maaltijd in het hotel zou blijken. Niet dat we zo veeleisend zijn, maar warm eten hoort dan toch echt ook warm te zijn;) Evenzogoed voedde het wel en na een paar drankjes maakten we ons op voor de eerste nacht in het hotel.

Dag 1, maandag 13 maart 2006.
Na een goed nachtrust genoten te hebben zaten we op de afgesproken tijd aan het ontbijt. Ook dit bleek niet erg overvloedig te zijn, maar wel goed. Het weer zag er goed uit, blauwe lucht en een zonnetje. Toen we echter naar buiten liepen bleek het koud te zijn en het waaide nog steeds ontzettend hard. En we moesten nog helemaal naar boven, naar het circuit, dus dat beloofd niet veel goeds.

En inderdaad onze vermoedens bleken bewaarheid… In de pitbox aangekomen bleek dat alle eerste sessies gecanceld waren door de organisatie vanwege de veel te lage asfalttemperatuur en de harde, ijzige wind. Na een uurtje bleek de temperatuur wat gestegen, maar de wind bleef. De paddock leek meer op een wintersportoord, dik aangeklede mensen met ijsmutsen, handschoenen en dassen om;)

Omdat ik toch wilde rijden, want daar waren we tenslotte voor gekomen, ben ik de eerstvolgende sessie voor groep 4 (licentiehouders nationaal) de baan op gegaan, waar voor de gelegenheid ook een marshall werd ingezet. Mijn eerste indruk van de baan was positief, goed asfalt, maar erg moeilijke punten.. Met name het groot aantal blinde bochten en lange doordraaiers, maakte dat het een uitdagend circuit was. Omdat de temperatuur nog veel te laag was en ik veel teveel kleren onder mijn pak had aangetrokken, was het onmogelijk om gelijk maar te gaan gassen. Verzitten bleek veel te lastig op deze manier en de temperatuur gaf niet erg veel vertrouwen. Maar de motor liep goed en de eerste meters van 2006 waren gemaakt.  Na 20 minuten gereden te hebben, had ik een aardige indruk van de baan, maar op een groot aantal punten nog geen idee van instuur- en rempunten. Na het rechte eind, nadat ik een groepje wilde uitremmen, bleek toch dat de banden niet echt warm waren. Ondanks het gebruik van bandenwarmers bleek echt hard remmen nog niet mogelijk. De motor begon over het voorwiel weg te dribbelen, zodat de bocht die ik in gedachte had, toch enigszins anders werd;) Het leuk hiervan is, dat verderop in de week bleek dat er voor deze bocht helemaal niet geremd hoefde te worden……

De anderen gingen ook allemaal de baan op, om het circuit te verkennen, behalve Luc, die vond het nog even helemaal niets….. Dit zou overigens verderop in de week helemaal goed komen. De temperatuur steeg die dag niet verder dan 5 gr. en de wind bleef erg hard, zodat ik in de middag nog één sessie heb gereden om de baan nogmaals goed in me op te kunnen nemen. De weersvoorspellingingen voor de rest van de week waren namelijk een stuk aangenamer en ik voelde er weinig voor om op de eerste dag al van alles te moeten forceren. Het resultaat van dag 1 was dan ook een groot totaal van 36 gereden km’s.  Wel goed voor de benzine- en bandenvoorraad, maar niet helemaal wat we vooraf in gedachten hadden. Uiteraard was het wel gezellig zo met z’n allen weer op de paddock en de week duurde nog lang, dus geen man overboord.

Inmiddels had Jesenko zich ook gemeld, die was de avond ervoor vrij laat aangekomen en had nogal last met zijn caravan met tent op te zetten. We hadden hem al diverse malen getracht te bellen, maar zonder resultaat…. Hij had n.l. ook aangekondigd op de heenweg nog ergens te gaan skieën, maar had dit achteraf gezien toch maar niet gedaan. Ook voor hem was het weer even wennen op de motor en in z’n nieuwe pak.

Aan het eind van de dag togen we weer naar het hotel om even bij te komen (lees op te warmen…) en te douchen. We hadden al besloten dat we elders gingen eten. Erik en Ingrid bleven nog even op het circuit om wat te sleutelen, zodat Onno, Luc, Jeanne en ik, met z’n vieren een restaurant gingen zoeken. Det bleek niet echt mee te vallen om op maandag avond in the middle of nowhere, in Frankrijk een restaurant te vinden, dat ook open was….. Uiteindelijk vonden we een Italiaans restaurant, waar we de halve paddock weer tegen kwamen;) Het was er in ieder geval goed toeven en we hebben betere gegeten dan in het hotel. Halverwege de maaltijd kwamen ook Erik en Ingrid het restaurant binnenvallen. Die hadden in hun zoektocht ook dit restaurant gevonden.

Na dit culinaire uitstapje hebben we in het hotel nog wat nagedronken in de lobby (dit was de enige plek waar gerookt mocht worden…). Er waren in het hotel nog 2 circuitgangers die de cursus volgde waar ook Ingrid aan deelnam. Dus na de nodige sterke verhalen, zijn we maar richting onze kamers vertrokken om de 2e nacht door te brengen.

Dag 2, dinsdag 14 maart 2006.
Het begin zoals iedere dag, ontbijten en snel richting circuit. De wind was belangrijk minder geworden, nog niet helemaal weg, maar wel veel beter. Ook de temperatuur was al een stuk hoger dan gisteren.
Op het circuit aangekomen, hadden Mo en Peter onze bandenwarmers al aangezet, zodat we ons alleen nog maar hoefden te verkleden. Ik had me voorgenomen om vandaag mijn nieuwe pak (Richa) aan te trekken. Dat moest toch ook een keer soepel gemaakt worden. Was wel weer even wennen zo’n nieuw en vooral stijf pak.

Vandaag stonden er 5 sessies op het programma van 20 minuten, dus dat beloofde veel goeds. In de wind langs de pitmuur was het nog wel fris, maar ik had al geen ijsmuts meer op.  Onze sessie begon om 09:40 uur, hetgeen een prima tijd is om te beginnen. Mijn pak voelde goed aan, maar ik had er nog niet mee gereden. In de eerste sessie bleek dat met name het inkijken van de bochten nogal veel moeite kostte, omdat het pak te hoog in de nek sloot. Dat was zeer lastig in met name de hairpins omhoog. Doordat ik niet op een goede manier de bocht in kon kijken, kwam ik een aantal keren niet uit op de plek waar ik uit had willen komen.  Omdat ik nog steeds niet op racesnelheid reed, was het allemaal prima op te vangen, maar de opzet was wel om met dit pak te gaan racen. Wellicht zou het later wel soepeler worden.

Ook de tweede sessie werd het niet beter en begon het pak pijnlijk in mijn nek te snijden. Ook de geleende kol van Onno, bood geen soelaas. Het rijden ging steeds beter, maar ik kon mijn hoofd niet goed bewegen. Kortom, het pak gaat aangepast worden en ik rijd de rest van de week in mijn vertrouwde MJK pak….

De overige sessie heb ik heerlijk gereden en raakte steeds meer vertrouwd met de baan. Naast het rijden zelf was het bekijken van alle andere sessies ook erg leuk. Met name de sessie van groep 5, waarin mannen als Bob Withag, Uwe Polheide en Jeroen Turkstra rondreden, was erg leuk om te bekijken. Zijn gingen al snel een tandje harder en door te kijken leer je ook sneller je grenzen te verleggen.

De laatste sessie werden de groepen 4+5 gecombineerd, waardoor we ook in de gelegenheid waren om eens bij deze mannen aan te pikken en de kunst een beetje af te kijken. Erg leuk allemaal.

Aan het einde van de dag vroeg Bernd (Dietrich) me of we de nieuwe Conti banden wilden testen. Conti heeft een nieuwe band uitgebracht (geen echte raceband, maar wel een circuitband), die we kosteloos mochten testen. En zoals het een rechtgeaarde Nederlander betaamt, had ik daar wel oren naar. Kortom, een aantal mannen gecharterd die dit wel wilde proberen, waaronder Jesenko, Erik, Mo en nog wat mensen uit het Niwa kamp (Niels Feller). Volgens Bernd zou deze band minstend zo goed moeten zijn als de Pirelli Supercorsa, dus de verwachtingen waren hooggespannen.

Ik heb deze dag alle sessies maximaal gereden en de vorige dag was hiermee ruimschoots goedgemaakt:) Omdat zo’n dagje op het circuit toch wel lekker vermoeiend is, besloten we lekker makkelijk ‘s avonds naar hetzelfde restaurant te gaan. Ook nu weer met z’n vieren, Erik en Ingrid kwamen weer wat later;)

Aanvankelijk zouden Erik en Ingrid maar 2 dagen blijven, maar ze hebben hun aanwezigheid met 1 dag verlengd, zodat ze ook op woensdag nog de nodige rondjes kunnen draaien.

Het verdere verloop van de avond was ook weer een kopie van de dag ervoor. Gezellig een hapje eten, vergezeld van een goed gesprek in het frans… (geen idee waar het over ging).

Dag 3, woensdag 15 maart 2006.
Ook nu weer snel ontbijten en naar het circuit. De wind was nu helemaal gaan liggen en de temperatuur was ook al bijna 10 gr. Toen we de pitbox binnenstapten troffen we ook daar weer hetzelfde tafereel aan. Mo en Peter waren bezig de motoren klaar te maken, onze bandenwarmers stonden al weer aan en het nieuwe dagschema hing aan de muur.
Het schema was wat afwijkend van de vorige dagen en groep 4 had de meeste rijtijd; sessies van 25-40 minuten.

Vandaag zou er door een aantal mensen op de nieuwe Conti’s gereden gaan worden.  Ik wachtte nog even, omdat ik nog wat rondjes op mijn supercorsa’s wilde maken. Mo ging als eerste met een verse set Conti’s de baan op….. Ik reed deze sessie ook, alleen op mijn eigen banden. Het vertrouwen was er nog niet echt bij Mo, gezien het feit dat ik hem in één sessie 2 maal lapte, hetgeen overigens niet kwam omdat ik zo waanzinnig snel reed.  Mo was er dus niet zo blij mee, de banden bleken niet warm genoeg te worden. Jesenko vond ze ook wel wat glijden, maar raakte daar niet van onder de indruk, zodat hij er lekker mee bleef rijden. Niels Feller reed er een rondje of 13 mee op zijn nieuwe 1000, maar was er vooralsnog niet van onder de indruk. En Erik had het record, slechts 1 rondje.  Bij hem bleven ze stuiteren, misschien exemplarisch, of niet goed uitgebalanceerd, maar de Conti’s gingen er weer af. Met al deze ervaringen heb ik het maar niet meer geprobeerd, evenals Onno die er ook geen zin meer in had.

Omdat vandaag het weer beter was dan alle voorgaande dagen en het eind van de training ook al weer voorzichtig in beeld kwam, besloot ik om maar eens wat meer gas te gaan geven. De baan kende ik inmiddels ook al vrij aardig, had mijn rem- en instuurpunten evenals de schakelmomenten al weer in mijn geheugen gegrifd, dus niets stond me in de weg om de tijden eens aan te scherpen. Tot op heden had ik rondjes van net onder de 1:40 gereden, zodat ik wel eens wilde zien wat ik kon als ik het allemaal wat serieuzer ging benaderen. De sessie indeling werd ook met de dag losser, zodat je tijdens de groep 4 sessies ook zeer regelmatig mensen tegenkwam uit groep 5.

Op een gegeven moment reed ik lekker in mijn uppie rond toen ik werd ingehaald door een gele R6, die de hele week al erg snel ging. Ik besloot aan te haken en kon hem moeiteloos volgen. Na een paar rondjes zo gereden te hebben, haalde Jeroen Turkstra (nieuwe teammaat Bob Withag) me in en ik besloot te blijven volgen. Dat lukt me wonderwel erg goed en na een rondje of 2 besloot ik te kijken of ik hem voorbij kon steken. Ik probeerde dat eerst aan het einde van het rechte stuk waar ik mijn Soes naast zijn R1 kon zetten, maar hij stuurde gewoon in zodat ik weer moest volgen. Bij de 2e hairpin omhoog kwamen we een langzamere rijder tegen, waarbij ik besloot er rechts voorbij te gaan (krappere lijn) en Jeroen er links voorbij ging. Doordat ik een krappere lijn reed, kwam ik eerder de bocht uit en kon hem voor de R1 van Jeroen zetten bij het insturen van de linker doordraaier. Kortom , ik was er voorbij en begon extra gas te geven op de stukken waar ik minder snel was en hield hem achter me. De snelste ronde uit deze sessie was 1:34, dus dat was ernstig sneller dan alle ronden daarvoor.

Alle hierna volgende sessies kon ik dit tempo prima volhouden en heb erg lekker en relaxed kunnen rijden. Helaas begon aan het einde van de dag mijn laptimer wat te haperen, naar wat later zou blijken een lege batterij te zijn…..

Ik zou vandaag ook nog een sessie gaan filmen, maar omdat ik geen zin had daar een eigen sessie voor op te offeren, was ik van plan met groep 1 mee te rijden om een paar rondjes te filmen. Omdat Erik daar Ingrid aan het filmen was, zou ik Erik gaan filmen en zou Onno mij gaan filmen…… Kortom, hele SBS6 crew op de baan.  De sessie begon en ik ging de baan op. Alleen nadat ik 3 á 4 bochten op een leuk tempo had genomen, sloot ik al aan bij de groep die eerder de baan op was gegaan. En net op het moment dat ik een mega inhaalactie in gedachten had, zag ik een rode vlag…. Er was iemand onderuitgegaan in het groepje dat na ons de baan opkwam en de sessie werd even stilgelegd. Toen ik binnenkwam had ik geen zin meer om op een herstart te wachten, dus besloot te stoppen. Resultaat, één rondje Lédenon op halve kracht.

Tot dusver was dit de allerleukste dag en heb ik enorm veel km’s gereden, met nog slechts één dag te gaan was de training nu al geslaagd. Voor Erik en Ingrid was het nu echt voorbij en zij waren aan het inpakken om weer naar het koude Nederland af te reizen.

De rest had nog één avond voor de boeg, maar toen we bij de inmiddels traditioneel geworden Italiaan aankwamen, bleek deze dicht te zijn. Konden ze niet nog een avond met Nederlanders aan, of waren ze inmiddels gaan rentenieren van onze centen? Afijn, na wat rondgereden te hebben vonden we een heel aardig alternatief. Een restaurant waar je halve Ossen kon eten met een prima bediening. Jammer dat we dat niet eerder ontdekt hadden, wellicht onthouden voor volgend jaar…

Ook wij maakten ons op voor de laatste nacht in het hotel en pakten alvast de tassen in. En zoals gebruikelijk werden nog even de foto’s bekeken die Jeanne die dag gemaakt had. Inmiddels had ze al zo’n 700 foto’s gemaakt, dus dat beloofde wat…..

Dag 4, donderdag 16 maart 2006.
Na het opstaan de bagage vast in de auto geladen, om voor de laatste keer in het hotel te ontbijten. Daarna snel afrekenen en ook voor de laatste keer richting circuit. Inmiddels allemaal automatismen, nog wel even getankt voor de terugreis, maar verder alles normaal.

Op het circuit wees in ieder geval niets erop dat dit de laatste dag zou zijn, hooguit dat al een aantal deelnemers de terugreis hadden aanvaard. De indeling voor vandaag week ook weer af van de vorige dagen, maar nog steeds voldoende rijtijd en aan het einde van de dag een uurtje vrij rijden voor alle groepen. De temperatuur was wederom goed en de wind was ook niet te hard.

Ik had me voorgenomen om de dag rustig te beginnen en gaanderweg een poging te gaan ondernemen om mijn rondetijd nog wat naar beneden bij te stellen…. Helaas bleek mijn laptimer niet meer te functioneren, dus al zou ik sneller rondgaan, ik zou het zelf niet weten. Dit plan heb ik dus laten varen en achteraf gezien is dit wellicht wel zo verstandig geweest. Ik zou niet de eerste en zeker niet de laaste zijn die in een poging om nog even een hele snelle tijd te zetten, op de laatste dag, nog even zou crashen. Ik besloot dus om gewoon lekker relaxed rondjes te gaan rijden en te figureren in het filmpje van Onno. Tevens heb ik nog een hele sessie met Mo gereden, die nog niet heel erg goed aan de baan kon wennen. Ook dat was erg leuk, lekker met z’n tweëen over de baan knallen, telkens een beetje sneller.

Overigens ging dit een keer bijna mis….. Ik keek voor het oprijden van de heuvel, voor het snelste stuk naar beneden even achterom of Mo nog kon volgen en liet hierbij ongeveer 50 cm asfalt onbenut aan de rechterkant van de baan. Hier maakte een op volle snelheid rijdende mede Soesrijder gebruik van, door er stevig langs te knallen…. Hij raakte me net niet, anders was het wellicht minder goed afgelopen. Gelukkig schrok ik niet al te erg en kon gewoon insturen, waardoor er verder niets gebeurde.

In een volgende sessie ging Onno weer filmen en spraken we af de gehele sessie als een treintje rond te gaan. Dit hield ik slechts 2 ronden vol, toen we een groepje moesten inhalen…. Daarna heb ik weer even een paar rondjes vol geknald en ben naar binnen gegaan. Na een paar minuten kwamen Mo en Onno ook binnen en zijn we de baan weer op gegaan om de filmsessie af te maken.

Om de dag en de gehele training af te sluiten, heb ik nog de vrije sessie mee gereden. Onderweg kwam ik Martin ook nog tegen en wilde er even snel voorbij. Alleen dacht hij daar anders over en ben er maar even achter gaan rijden, totdat ik bij mezelf ontdekte dat ik wat foutjes ging maken als gevolg van concentratiegebrek. Dit was voor mij het sein om te stoppen en hiermee de 4 dagen Lédenon af te sluiten.

Al met al was het een zeer geslaagd evenement en heb ik het gevoel al weer behoorlijk in mijn ritme te zitten. Daarnaast was het gewoon erg gezellig, zowel op de paddock als ‘s avonds tijdens het eten en in het hotel. De organisatie van Guus was prima voor elkaar en het circuit is uitdagend genoeg om er volgend jaar weer naar terug te gaan. Kortom, geweldig leuke week gehad!
Nog even een rondje Lédenon :

Het circuit wordt linksom gereden…..
Vanaf het rechte eind kom je in de vijfde versnelling aanstormen, ziet nog geen bocht vanwege de heuvel, maar gaat vol door. Over de heuvel even 2 versnellingen terug en vol door in 3 naar de Triple Gauche, waarbij de eerste 2 delen op deze manier genomen kunnen worden. Het laatste stuk knijpt en vergt laat insturen en gas terug, zodat daarna weer vol doorgegaan kan worden, over de heuvel, richting Pont. Hier moet wel even serieus geremd worden en eventueel een versnelling teruggeschakeld worden.Dit gedeelte loopt redelijk naar beneden. Ik koos ervoor om in de 3e versnelling door te gaan, omdat het stuk richting Carrierrasse behoorlijk stijl omhoog loopt en ik erg vroeg op het gas kon. Bij Carrierrasse kom je dan vol in 3 aan om even de rem aan te tikken en in dezelfde versnelling door te gaan. Het enige wat je vanaf dat punt zit is de Courmelle en veel lucht, dit stuk loopt namelijk omhoog. Vol dooraccelererend wordt de Courmelle aan de rechterkant aangesneden om ineens in een gapende diepte te kijken…. Ook nu is weer volgas naar beneden en zonder remmen of gas te minderen de Carmion insturen richting Cavalet. Hier wordt wel geremd, maar niet te hard, want richting de Servie loopt het weer omhoog. De knik voor de Servie kan ook weer volgas genomen worden om vervolgens helemaal door naar boven te rijden naar de Servie, de motor haaks om te gooien en gelijk weer volgas naar beneden. Dit stuk is werkelijk enorm kicken, volgas in nog steeds de 3e versnelling, door alle knikken, helemaal naar beneden, richting Cuvette. Hier moet hard geremd en teruggeschakeld worden naar de 2e versnelling, om vervolgens de motor snel om te gooien naar links en volgas omhoog het recht eind op te gaan. Ook dit stuk is weer blind, maar wel erg leuk. Net voordat je de top bereikt, schakel je naar 3 en springt het voorwiel even op, om weer snel neer te komen. Enkele tientallen meter daarna direct door naar de 4e versnelling. Vervolgens zit er in het rechte eind een hele mooie glooiing waardoor je spontaan powerwheelies maakt in de 4e versnelling. Halverwege nog even naar de 5e versnelling en dan zijn we weer rond.

Nog een impressie van Jesenko, omhoog vanuit de Cuvette :

De terugreis.
Nadat we uitgereden waren, konden alle aanhangers en bussen weer ingepakt worden en nadat we van iedereen afscheid genomen hadden, vertrokken we rond 18:00 uur vanaf het circuit Lédenon richting Nederland. Met 2 auto’s met aanhanger (Luc/Onno en Jeanne/ik) zijn we afgereisd en hebben net voor Dijon overnacht. Uiteraard hebben we nabij Montelimar eerst nog gegeten, waarbij we ook nog de crew van Guus tegenkwamen, evenals de volgende ochtend aan het ontbijt in het motel…

De verdere reis op vrijdag verliep zonder noemenswaardige gebeurtenissen en ‘s avonds rond 18:00 uur waren we thuis.

We mogen met het hele team terugkijken op een geslaagde voorjaarstraining zonder crashes en veel gezelligheid. Vanaf deze plaats wil ik iedereen bedanken voor de schitterende week en wat mij betreft doen we het volgend jaar nog eens dunnetjes over.

Hans.

Leave a Reply

You must be logged in to post a comment.