Welkom op de website van HB Racing

Racen, de vooruitgang

8 November 2008 Gepost in Artikelen

Inmiddels staat seizoen nummer 5 in de analen van HB Racing bijgeschreven en is het tijd voor een artikel dat deels het afgelopen seizoen beschijft en nog immer een antwoord probeert te geven op wat racen is en waarom het zo verslavend is. Deel 4 was niet zo’n vrolijk epistel en zou wellicht een kentering kunnen veroorzaken in mijn bestaan als racer. Maar niets is minder waar, nadat eind 2007 de perikelen van het teamracen voorgoed waren afgesloten, is er met groot enthousiasme vooruitgeken naar het seizoen 2008. Wat dit seizoen heeft gebracht en welke nieuwe inzichten zijn ontstaan valt in deze episode te lezen.

We schrijven begin 2008 als de plannen voor het nieuwe seizoen weer langzaam vaste vormen beginnen aan te nemen. Mede geholpen door de geluidsproblematiek op Assen en de gevolgen die het voor de KNMV SuperCup 1000 zou hebben, besloot ik een heel nieuw avontuur aan te gaan. Dit avontuur heet ONK Dutch Superbike. Je kunt je afvragen waarom iemand de beslissing neemt om te gaan racen op het hoogste niveau in Nederland, terwijl de prestaties in de SuperCup daar zeker geen aanleiding toe gaven. Die vraag is niet zo moeilijk te beantwoorden, deze klasse was inmiddels verworden tot 3 rondjes om de kerk en had in mijn optiek weinig meer te maken met racen, alle beperkende maatregelen in ogenschouw genomen.

Hierdoor had ik voor mezelf wel een uitdaging van formaat neergezet, omdat ik toch minimaal 5 seconden sneller zou moeten worden dan tot op heden het geval was. Nu is ambitie zeker geen slechte zaak, maar het moet wel een element van realiteit bevatten. Gelukkig duurt een winter lang en heb je meer dan voldoende tijd om datgeen wat je tot nu toe gepresteerd hebt te evalueren en een verbeterprogramma op te stellen. Samen met de monteur Ed hebben ik lang gesproken over wat ik zou verbeteren en hoe dat dan zou moeten. Al brainstormend kwam ik tot de conclusie dat de beoogde winst op deze manier wel gehaald zou moeten worden. Het doel voor de races zou evenwel worden om te kwalificeren en gaanderweg het seizoen nog wat progressie te maken.

Daarnaast besloot ik dit jaar na de teleurstellende ervaringen in 2007 geen voorjaarstraining te plannen, hetgeen achteraf ook goed uitkwam vanwege een uitgestelde vakantie. In voorgaande seizoenen had ik ook vaak een soort van race moeiheid ergens halverwege het seizoen dat veroorzaakt werd door het veelvuldig rijden van circuitdagen. Naast het feit dat ik vanwege de drukte op mijn werk ook niet zo vaak in de gelegenheid was, heb ik bewust heel weinig losse circuitdagen geboekt. Een enkele dag in het begin van het seizoen om wat ritme op te doen en een paar dagen om een leegte van een aantal weken in te vullen werden op de agenda gezet. Bij wijze van wintertraining heb ik een oude 250 cc 2 takt crosser gekocht om toch een beetje feeling met motorrijden te houden en tegelijkertijd mijn conditieop peil te houden.

Tot dusver behoorlijk veel veranderingen, maar ik was van mening dat het allemaal rigoreus moest gebeuren, omdat het anders niet zou leiden tot de gewenste progressie. Over het materiaal hoefde ik me niet zo druk te maken, er stond immers een gloednieuwe Suzuki in de garage, die alleen nog even van wat nieuwe onderdelen voorzien moest worden. En alle andere zaken die het leven van een racer vergemakkelijken waren ook nog in voldoende mate aanwezig. Nadat de motor voorzien was van een powercommander, quickshifter en goed was afgesteld, bleek dat het een zeer goed exemplaar was. Met 185 pk op het achterwiel zou ik in het ONK geen slecht figuur slaan.

Voor het mooie zou ik eigenlijk ook een nieuw pak moeten kopen, maar ik koos ervoor om het oude nog één keer door de plaatselijke leerboer te laten oplappen. Misschien vanuit een gevoel van vrijheid dat ik deze beslissing nam, wellicht uit nostalgische overweging, maar dit was gewoon mijn pak, ondanks dat het mooie er wel af was. Ik refereer er vaak aan als een goed ingereden pak met gebruiksporen…. Kortom, het hele plaatje begon wel duidelijk te worden en naarmate het seizoen dichterbij kwam kreeg ik er zelf ook steeds meer zin in. Toen alle standaard plichtplegingen ook achter de rug waren zoals de medische keuring en het aanvragen van de licentie, stond niets het nieuwe seizoen in de weg.

Tenminste, dat dacht ik… Het weer gooide zo hier en daar flink wat roet in het eten zodat een broodnodige training niet door kon gaan en uiteindelijk de Paasraces ook werden verplaatst naar een tijdstip waarop wat mooier weer verwacht mocht worden. Nu bleek de race in Hockenheim mijn eerste te worden, maar daar pastte ik voor. Ik zou deze overslaan en op Assen de eerste ONK race rijden.  In de winter is het vanuit een comfortable stoel makkelijk plannen en veranderingen doorvoeren. Op het moment dat je weer voor het eerst op het circuit staat komt er een andere factor om de hoek kijken; stress…  Eenmaal op de baan verdwijnt dit snel en ben je bezig met zo hard mogelijk gaan…. alleen had ik mezelf wel een opdracht meegegeven. De eerste training bleek ik mijn snelste tijd van het vorige seizoen te evenaren wat me een goed gevoel gaf. En het mooiste, ik had mezelf op een 38e plaats gekwalificeerd. Mijn eerste race ging overigens niet zo geweldig, maar heb wel geleerd dat ik in het vervolg beter in de 2e versnelling kan starten.

Dat er in het leven soms hele aparte zaken zich ineens aandienen is een gegeven, maar ook in de racerij gebeurt zoiets weleens, getuige de unieke kans die we kregen om in het voorprogramma van de WK Superbike te mogen rijden. Ik had niet meer dan 5 minuten nodig om een beslissing te nemen en verheugde me bij voorbaat al op het evenement. We moesten op een geïmpoviseerde paddock staan, maar dat was geen probleem. We hadden kaarten gekregen waarbij we overal in mochten en dat vergoedde veel. In de kwalificatie reed ik een seconde sneller dan de vorige race en had daarmee een nieuwe PR. Iets waar ik de vorige 2 seizoen niet veel mee geconfronteerd was, maar wat gaanderweg dit seizoen meer regel dan uitzondering zou worden. De race die erop volgde was tot dan toe de allermooiste die ik gereden had, tribunes vol publiek, mooie gevechten en weer een nieuw PR. In één weekend 3 seconden van mijn oude PR afgereden, gekwalificeerd en uiteindelijk 17e geworden in de race. Zonder enige twijfel een superweekend!

Het volgende evenement was de pinksterrace op circuit Paalgraven te Oss. Het enige stratencircuit dat ik dit jaar zou rijden en een circuit waar ik ook vorig jaar heb gereden. Het voordeel was dat ik de baan kende, maar ook in de wetenschap dat het niet echt mijn ding was, vertrokken we vol goede moed naar Oss. Tijdens de trainingen bleek dat ik maar liefst 3 seconden sneller reed dan vorig jaar, maar dat deed de rest volgens mij ook:) Het halen van de kwalificatie limiet was geen probleem, maar ik stond wel na alle trainingen als laatste met een flinke achterstand op de één na laatste. De enige reden dat ik er reed was omdat ik de sfeer tijdens dat evenement erg leuk vind, maar of dat genoeg is zal de toekomst uitwijzen.

Inmiddels zitten we al halverwege het seizoen en de Speedtrophy staat op het programma. Een 3 daags evenement boordevol races en een perfecte sfeer met veel trainingsmogelijkheden. Voor de gelegenheid had ik een pitbox samen met Dave Hendriksen en Teus Oskam, hetgeen dit seizoen al wel vaker was voorgekomen. De trainingen gingen wel aardig, maar ik kon mijn snelste tijd van de vorige races nog niet makkelijk evenaren. Uiteindelijk wist ik me te kwalificeren op een 43e plaats, met alleen Teus nog achter me. De race zelf ging een stuk beter en wist op ee 34e plaats te finishen na en geweldig strakke race gereden te hebben (bijna alle ronden in de 1:50), waarin ik ook nog mijn snelste tijd wist te verberen naar een 1:49-er. Weer een nieuw PR en eindelijk onder de 1:50:) De progressie zat er dus nog steeds in.

Hierna volgde de Speed Challenge waar ik ook weer vol goede moed en veel vertrouwen aan begon. In de kwalificatie reed ik ook al een 1:50 en wist daarmee een 35e plaats op de startgrid te veroveren. De race bracht me overigens niet wat ik had gehoopt, als gevolg van geen grip aan de achterkant. Ik kon ineens niet sneller meer dan 1:52 en had geen idee waar dat aan lag. De race heb ik onder deze omstandigheden niet uitgereden omdat ik niet kon volgen en ook niet wilde crashen. Achteraf bleek dat ik ineens geen negatieve veerweg meer had maar we konden niet zo snel uitvinden hoe dat kwam. Nadat we de veervoorspanning weer hadden afgesteld bleek alles weer bij het oude…. Ook dit gebeurt tijdens racen, dus maar snel vooruitkijken naar het volgende evenement.

Dit bleek de Rizla racing days te zijn, een evenement dat wat gemengde gevoelens bij me bovenbrengt. Enerzijds veel publiek wat erg leuk is, maar anderzijds een beetje in het verdomhoekje vanwege alle auto’s. Het motorprogramma werd dus in de ochtend gereden, maar voor zoveel publiek is het toch wel een gaaf evenement. In de eerste training zette ik al een 1:49 neer waar ik erg blij mee was en stond daarmee voorlopig op de 30e plaats met maar liefst 11 man achter me. Omdat ik in de 2e training niet sneller ging, zakte ik naar de 32e plaats met nog steeds 10 man achter me. Tot nu mijn beste kwalificatie en een mooie uitgangspositie voor de race. Die zou echter anders lopen dan van tevoren verwacht… Want tijdens het opstellen op de grid begon het ineens erg hard te regenen waardoor het ineens een wet race werd. Omdat niet iedereen verwachtte dat het nat zou blijven, werd er met diverse soorten banden gereden. Ik besloot op regenbanden te rijden en wel te zien wat er van zou komen.  Uiteindelijk finishte ik op een 24e plaats met volledig aan snot gereden regenbanden omdat het de laatste ronden toch echt te droog was.

In augustus was het weer tijd om de jaarlijkse 2 daagse training op Spa Francorchamps te gaan rijden, met als klap op de vuurpijl, aansluitend een ONK race op het mooiste circuit. In de 2 dagen bij Prospeed reed ik al 4 seconden sneller dan het jaar ervoor, maar ik had zo’n vermoeden dat er nog wel wat af zou moeten om ook in het ONK leuk mee te kunnen doen. Traditioneel zijn we bij deze dagen met erg veel bekenden van het Motormaf forum wat ook na het rijden erg gezellig is. Dit jaar was hier zeker geen uitzondering op en voelt altijd als een korte vakantie.

De ONK trainingen gingen op zich ook lekker, na de 1e training stond ik op de 35e plaats, maar in de 2e training ging het mis. Mijn achtertandwiel bleek dusdanig gesloopt te zijn dat uitrijden van de training onmogelijk bleek en ik niet de kans kreeg mijn tijd te verbeteren. P38 zou dus mijn plaats op de grid worden. Gelukkig ging het in de race beter, na een wat aarzelende start mede namens de valpartij van Ronald ter Braake in La Source. Ik kon toch nog een aantal rijders inhalen en eindigde op een 33e plaats met een snelste tijd van 2:38, wat toch 7 seconden sneller was dan mijn PR van 2007. De 2e race ging niet door omdat de tijd simpelweg verstreken was. Alhoewel het een schitterend weekend was, zaten er toch wat zwarte randjes aan. In eerste instantie vanwege de mega crash de dag ervoor tijdens een endurance race, waarbij helaas ook een dode te betreuren viel en in tweede instantie vanwege het teleurstellende organisatievermogen van onze zuiderburen.

Zoals altijd komt aan alles een einde, en dus ook aan het ONK seizoen. De laatste race stond alweer op het programma, de Race of the champions. Vanwege de nog immer heersende geluidsterreur op het TT circuit van Assen waren de trainingen ingekort en is er zelfs een geschrapt. Saillant detail is wel dat er op hetzelfde moment een hard-core houseparty werd gehouden in de nabijgelegen TT hal. Ik ben er zeker van dat de inwoners van Assen hier meer overlast van hebben van van ons, maar dat is mijn bescheiden mening. Een ander detail was dat het erg hard waaide waar iedereen in meer of mindere mate last van had. Ik had er in ieder geval wel last van en wist in de kwalificaties niet sneller dan 1:51 te rijden waardoor ik uiteindelijk een 39e startplaats bemachtigde. In de race ging het weer beter, omdat de wind wat anders was gaan waaien. Hierin wist ik toch nog een nieuw PR te rijden, welliswaar ook in de 1:49, maar toch weer een paar tienden sneller dan het oude. Ik ben gefinished op een 34e plaats met nog 6 rijders achter me. Overigens heb ik wel weer een nieuwe ervaring opgedaan, op de GT tribune prijkte een heus spandoek voor me:)

Het ONK seizoen is nu afgelopen en heeft me veel gebracht. Alle voornemens zijn uitgekomen, ik heb mega veel progressie geboekt en met enige regelmaat nieuwe PR’s gereden. Daarnaast heb ik mezelf kunnen kwalificeren voor iedere race en rij inmiddels tijden onder de 1:50. Dit alles is voor mij aanleiding genoeg om er nog een ONK seizoen aan vast te knopen en de ingezette progressie verder uit te bouwen. Inmiddels heb ik alweer een aantal verbeterpunten en ga er van uit dat ik in staat moet zijn om er nog 2 á 3 seconden af te rijden.

Maar er stond toch nog wel het één en ander op het programma, namelijk de circuitdag op Folembray en een heuse endurance race.

De dag op Folembray was weer ouderwets gezellig, ondanks het feit dat er nu een andere organisatie achter zat. Ook hier heb ik mijn PR met 2 seconden verbeterd en da’s op een baantje van 2 km niet verkeerd. Volgende jaar zullen we hier zeker weer een dagje naartoe gaan. Is het niet om  het rijden dan wel om de supergezellige barbeque in het franse landhuis waar we altijd overnachten.

Ook de 500 km van Assen was een groot succes. Het gelegenheidsteam bestaande uit Mark van Bunnik, Dave Hendriksen en mijzelf heeft een prachtige dag gehad, waarin veel getrained en geraced kon worden. Ook hier heb ik mijn PR aangescherpt tot 1:49.0 en ben klaar voor de 1:48-ers.

Als laatste act van dit jaar stond de Speedweek in Almeria (Spanje) op het programma, maar dat zag ik als een vakantie waar ook nog lekker wordt gereden. Overigens was de prestatie daar ook best behoorlijk, ik ben overall als 5e geëindigd van 70 deelnemers en was daarmee rookie of the year. Da’s toch wel de mooiste prijs die je op je 45e kunt ontvangen:) Daarnaast heb ik de indruk dat ik er ook nog wel het één en ander geleerd heb. Maar wat veel erger is, ik denk dat ik er volgend jaar weer naar toe ga:) Dit was één van de meest fantastische seizoensafsluiter die ik ooit heb meegemaakt.

Na dit verhaal nog eens doorgelezen te hebben, realiseer ik me dat er nog steeds geen antwoord gekomen is op de vraag waarom racen zo verslavend is. Zelfs na 5 raceseizoenen lukt me dit niet en misschien moet ik het ook niet eens proberen. Waarschijnlijk ligt het antwoord besloten in alle verhalen die ik inmiddels geschreven heb en is het voor de oplettende lezer al lang duidelijk. Voor mij is het gewoon een gevoel en een deel van mijn leven geworden, maar zeker is dat het niet alleen gaat over de rondjes die we op de diverse circuits afleggen. Het gaat veel verder dan dat, het is een volwaardige subcultuur waarbij het van onderschikt belang is wat iedereen in het dagelijkse leven doet. Sterker nog, van de meesten weet ik het niet eens.

Gevoelsmatig ben ik klaar om de winter in te gaan om volgend jaar nog sterker terug te kunnen komen. In de teamsamenstelling zal in principe niets veranderen, de weg die we afgelopen jaar ingeslagen zijn is de goede. Althans zo voelt het voor mij en dat is een goede basis om op verder te gaan. Ook de motor is voor mijn gevoel de beste die ik ooit gehad hebt en geeft waanzinnig veel vertrouwen.

Afsluitend kan ik stellen dat ik deze progressie heb kunnen boeken vanwege een aantal zaken. Ik heb van tevoren goed nagedacht hoe ik sneller zou kunnen worden en met name op Assen iedere training met een speciale opdracht de baan op de gaan. De ene keer was dat de snelheid in de Ramshoek hoger houden en een andere keer om later te remmen bij Ruskenhoek. En zo werd gaanderweg alles aangepakt. Daarnaast was de sfeer in het team van belang en de daarbij behorende rust. tijdens de racedagen hoefde ik me niet te bekommeren om de motor, Ed regelde alles en zorgde ervoor dat hij voor iedere race tiptop in orde en gepoetst was. Ook de hulp die we van diverse mensen kregen op de dag van de race droeg bij aan de rust en continuïteit.

In 2009 zijn we er weer en hopen iedereen weer op het circuit te mogen begroeten.

Groet, Hans

Leave a Reply

You must be logged in to post a comment.