Welkom op de website van HB Racing

Verslag Oschersleben 2009

6 July 2009 Gepost in 2009

Afgelopen weekend stonden de gecombineerde CUP en ONK races in Oschersleben op het programma. Helaas was er in 2008 geen ruimte voor, zodat het inmiddels 2 jaar geleden is dat ik er gereden had. De races in Oschersleben staan altijd garant voor veel plezier, gezelligheid en hoge temperaturen. We waren dan ook verheugd toen bleek dat de races dit jaar wel door zouden gaan. Helaas waren er deze keer geen vrije trainingen op de vrijdag, maar wel een aantal op de zaterdag, waar ik nog net 2 sessies kon bemachtigen.

Vrijdagmiddag rond een uur of hal 1 vertrokken we vol goede moed en erg veel zin in naar het in het voormalig oost-Duitsland liggende Oschersleben. De reis er naartoe is niet geweldig, maar wetende wat ons daar te wachten stond, maakt het minder lang… Uiteindelijk arriveerden we rond een uur of half 7 op de paddock waar Dave al aanwezig was in pitbox 7. Dus na de gebruikelijk plichtplegingen hebben we alles spullen weer uit de aanhanger de pitbox ingesleept en kon ik gelijk gaan inschrijven en de motor laten keuren.

De avond verliep redelijk rustig en toch wel enigszins vermoeid van de lange reis wilden we niet al te laat gaan slapen. Helaas dachten de buren daar anders over, het duurde wel tot een uur of 1 voor het geluidsniveau aanvaardbaar was en we uiteindelijk de slaap konden vatten. Gelukkig hoefden we niet al te vroeg op omdat de eerste vrije training pas 11 uur zou plaatsvinden.

Zaterdag 4 juli
Redelijk uitgerust stond ik op en nadat de motor was gechecked en de bandenwarmers hun werk aan het doen waren, kon ik nog even de baan doornemen. Natuurlijk kende ik hem nog wel, maar het kan nooit kwaad. De eerste sessie begon ik rustig om weer een idee te krijgen van instuur- en rempunten. Het was toch wel weer even wennen, maar uiteindelijk sloot ik de sessie af met een snelste tijd van 1:39.

Rond 12 uur stond eerste kwalificatietraining al gepland, dus heel veel tijd om dingen aan te passen was er niet. Gelukkig was het ook niet nodig en ging ik met veel vertrouwen de training in. De training verliep goed, ik kon heel relaxed rondjes 1:37 rijden en dat gaf veel voldoening. 1:37 was ook mijn pr van 2 jaar geleden, dus dat was gelijk al scherper gesteld.

Aan het eind van de middag hadden we de tweede kwalificatietraining en het idee was om er nog wel 2 seconden af te rijden, zeker omdat in de eerste training met veel gemak werd gereden. Maar op de één of andere manier ging het niet echt lekker. Ik moest veel harder werken, begon op punten te remmen waar ik dat ´s ochtends niet deed. Kortom, het ging niet echt lekker en kon niet eens de ochtendtijd halen.

Uiteindelijk gingen de anderen wel sneller en stond ik op een 23e plaats op de startgrid met nog maar één rijder achter me. Optimistisch als altijd ging ik er vanuit dat mijn start wel goed genoeg zou zijn om me in een leuk groepje te mengen. Dus na alle inspanningen van de dag was het tijd om de inwendige mens te gaan versterken. Zoals 90% op de paddock dat ook deed, werd het tijd om vlees te gaan verschroeien 🙂 En daarna begon het inmiddels traditionele waterballet, wat ongeveer inhoudt dat als je je begeeft in de buurt van de pitboxen met nog iets van een droge draad aan je lijf, dit in no time over is. Van alle kanten liep je het risico belaagd te worden door mensen met emmers water, met water gevulde ballonnen, of simpelweg de tuinslang in de aanslag. De anders zo serieuze rijders ontpopten  zich tot ware water desperado´s:)

Kortom, het was weer gezellig en nadat ook hier een einde aan kwam zijn we maar lekker gaan slapen, met het idee dat er de volgende ochtend vroeg een warming-up training gereden moest worden.

Zondag 5 juli
En die ochtend kwam snel. Na een goede nachtrust toch maar weer rond 7 uur opgestaan om rustig wakker te worden en voorbereidingen voor de warming-up te treffen. Er was een nieuwe voorband gemonteerd en de achterband was pas 1 training oud, dus dat zat wel goed. De training liep weer lekker, ik had er zin in en kon weer makkelijk rondjes 1:38 rijden. Natuurlijk moest het wel sneller maar voor een warming-up was het wel voldoende. Omdat de eerste race ook al om half 12 gepland stond, heb je wat meer nut van de vroege training. Alleen na de training zag de achterband er niet helemaal fris meer uit en betwijfelde of hij het wel een hele race zou uithouden. We besloten dit niet te gokken en monteerden een zachter nieuwe achterband.

In de tussenliggende tijd konden we van alle races genieten en was het zo tijd geworden voor onze eerste race.

race 1.

De startprocedure was wat aangepast, zo was er geen opstelling op de grid, maar werd gelijk na de sighting lap de warm-up lap gereden en aansluitend de start.

Ik had bij de starts van de voorgaande klassen goed opgelet en wist precies hoe langde lichten aan bleven. Kortom, bij het uitgaan van de lichten was ik weg en in mijn opmars naar de eerste bocht was ik zeker een man of 6 á 7 voorbij. Goede start dus. Alleen na de eerste start kwamen er weer een paar voorbij omdat ik gevoelsmatig minder snel de bocht uit kwam dan de anderen. Bij het uitaccelereren van de chicane merkte ik dat de toeren eerst opliepen en dan weer terugzakte… oftewel weer een slippende koppeling. Niet zo extreem maar het zorgde er wel voor dat ieder bocht een meter of 3 moest toegeven. Ondanks dat heb ik geprobeerd om er nog iets van te maken, maar het ging gewoon niet. Na 9 ronden hield ik het voor gezien en ben naar binnen gegaan.

Bij terugkomst had iedereen natuurlijk kunnen zien dat het niet goed ging, maar de reden was nog niet bekend. Wel vreemd, de koppeling is net vernieuwd en deze klachten had ik niet verwacht. Daarnaast zat ik ook niet echt lekker in mijn vel en ging op een gegeven moment aan mezelf twijfelen of ik wellicht gewoon te laag in toeren had gezeten ofzo. Ed heeft alle andere zaken aan de motor nog gechecked maar kon ook niks geks vinden. We besloten om het de 2e race toch nog een keer te proberen.

Race 2.

Om 4 uur waren we weer aan de beurt en gingen we weer naar het parc fermé. Uiteindelijk na de sighting lap en de warming-up lap stonden we klaar voor de start. de lichten gingen aan en weer uit… ik was nog beter weg dan ‘s ochtends en pakte veel rijders voor de eerste bocht. Daarna was het ook weer een kopie van de eerste race, er kwamen er daarna ook weer veel voorbij. Alleen ik voelde me nu wel goed en beet me vast in de groep. Het volgen bleef lastig, maar ging een stuk beter. toch kon ik niet verhinderen dat ze wegliepen omdat de koppeling nu duidelijk begon te slippen wanneer we een bocht uitkwamen. Na 2 ronden besloot ik dat ik moest stoppen om meer schade te voorkomen. het was nu duidelijk waar het aan lag….

Kortom, 2 keer een DNF als gevolg van een slippende koppeling. Niet wat ik verwacht had van het Oschersleben avontuur. Wel 2 keer een hele goede start gehad, maar daar red je het niet mee als de rest niet klopt.

Los van dit debacle was het een mooi weekend, maar sportief gezien ging het nergens over en kijken we weer vol goede moed naar de Rizla Racing day.

Tot dan, Hans

Leave a Reply

You must be logged in to post a comment.