Welkom op de website van HB Racing

500 km van Assen 2013

7 July 2013 Gepost in 2013

In navolging van vorig jaar werd er ook dit jaar weer een 500 km endurance race georganiseerd door het CRT. Omdat ik dit jaar nog geen enkele race heb gereden en een endurance race garant staat voor vele rij kilometers, besloot ik ook dit jaar weer mee te doen. Ferry van Rijn van Racecracks vroeg me om samen met hem een team te vormen onder de naam Racecracks racingteam.

Aangezien we allebei de nodige ervaring hebben, hoefden we niet al te veel te regelen en te bespreken,  alleen waren we allebei niet in het bezit van een OWCup licentie. Die bleken we voor een schapelijk bedrag ter plaatse te kunnen kopen, dus was de deelname verzekerd (nadat de o nodige euro’s van eigenaar waren gewisseld). 

De voorspellingen voor het weekend van 6 juli waren in tegenstelling tot de afgelopen weken enorm goed en dat is wat je nodig hebt bij een endurance race.

Vrijdag 5 juli gingen we dus weer vol goede moed op weg naar Assen, om alvast de pitbox in te richten en al voorbereidingen voor de race te treffen. Na een voorspoedige rit kwamen we rond 18.00 uur in Assen aan, waar het al een gezellige bedoening was. De helft was er al omdat ze vandaag een training hadden gereden.  Aangezien Ferry en ik met z’n tweeën reden, gingen we er vanuit dat we voldoende zouden hebben aan de 2 uur training voorafgaande aan de race 🙂

Wat later kwamen ook Ferry en Patricia aan, zodat we konden inschrijven en ook alvast de motoren konden laten keuren. Scheelt allemaal, maakt het programma voor de zaterdag wat relaxter. Daarna hebben we onder het genot van een biertje alvast de te volgen strategie doorgenomen en zijn niet al te laat naar bed gegaan, om de zaterdag fris te kunnen beginnen.

Zaterdag 6 juli

De wedstrijddag was aangebroken en toen we opstonden was Assen al zonovergoten, wat de hele dag niet zou veranderen. De motoren werden in gereedheid gebracht voor de eerste training, die ik zou beginnen. Omdat we met 2 man zouden rijden, hadden we simpelweg alle training doormidden gedeeld, dus allebei 1 uur netto rijtijd om iets van ritme te ontwikkelen.

Inmiddels was Auke ook aangekomen, want die zou vandaag Ed helpen met mijn motor te servicen. Ook Ruud was er al om Ferry bij te staan en wat later zouden ook Richard en Anton komen om tijdens de race de pitmuur te bemannen en de strategie in de gaten te houden.

Zoals gezegd, mocht ik de eerste training starten en op de baan aangekomen voelde alles al heel erg vertrouwd, maar viel het me op dat er wel veel langzaam verkeer op de baan was. Mijn tijden kwamen ook nog niet echt in de buurt van wat ik in mijn hoofd had, maar dat hoefde ook in de eerste training nog niet. Daarna mocht Ferry een kwartiertje gaan buitenspelen en die ging ook gelijk al lekker.

De tweede training zou de belangrijkste worden, want daar hadden we allebei een half uur tot onze beschikking. Voor deze training had ik nieuwe banden gestoken, want de eerste training reed ik nog op oude banden. Het gevoel bleef goed en ik reed gelijk seconden sneller dan in de eerste training, alhoewel het nog steeds erg druk was op de baan. Overigens wel goed voor het oefenen van inhalen op de meest rare plekken 😉 Uiteindelijk reed ik 1:47.0 als snelste ronde en dat was het tempo wat ik in de race wilde rijden.

Spelen in de GT bocht

Daarna was Ferry weer aan de beurt voor zijn half uurtje. Dat verliep ook goed en als snel wist hij tijden in de 1:45 te rijden wat ons voorlopig op een 17e plaats zette. Op zich niet de plek waar we wilden staan, maar gezien het feit dat er veel teams waren met maar 1 snelle rijder, zou dat tijdens de race toch een heel ander beeld laten zien.

De derde en laatste training was ook maar een half uurtje, zodat we beiden slechts een kwartiertje rijtijd hadden. Op zich eigenlijk alleen maar goed om nog even de puntjes op de i te zetten. We reden allebei geen snellere tijden dan we al gedaan hadden en onze startpositie zou een 17e plek zijn. Uiteindelijk een goede uitgangspositie, want een 500 km race wordt niet gewonnen tijdens de start of de eerste paar bochten, maar een goede strategie is veel belangrijker.

Ramshoekje van Ferry

Tijdens de pauze was de traditionele briefing, waar nog even de belangrijkste regeltjes en afspraken doorgenomen werden, op Hennie’s welbekende manier 😉 Uiteraard hebben we ook nog een (licht) hapje gegeten, maar voornamelijk veel gedronken (water – puur)…

De Race

En dan werd het tijd voor de start van de race! Ik mocht de le Manssart doen en was er gebrand op om het deze keer weer een keer goed te doen (zie vorige edities) 🙂 Nadat de pitstraat geopend werd, hadden we 2 minuten de tijd om de baan op te komen, daarna zou de pitstraat dicht zijn. Vanuit pitbox 27 is dat niet zo moeilijk, als je 2 keer omvalt ben je er… Dus na een vlotte opwarmronde kwam ik het recht stuk op, op zoek naar Ed die mijn motor zou vasthouden. Echter, nog geen Ed dus ik reed prompt te ver en moest dus weer omdraaien.

Motor afgeleverd bij Ed 😉

Voor het eerst in mijn motorcarriere heb ik dus tegen de rijrichting in op het rechte stuk gereden 😉 Afijn, toen ik mijn plekje had gevonden was Ed er ook, dus kon ik aan de overkant plaatsnemen terwijl hij de motor rechtop hield. Wederom het beproefde concept, contact aan, motor in 2e versnelling zodat ik tijdens het op de motor springen alleen maar hoefde te starten.  Nadat iedereen opgesteld stond aan de overzijde van de baan, werd het 1 minuut sein gegeven. Nu ging het erom spannen, ik zou zenuwachtig moeten zijn, maar op de één of andere manier was ik dat niet…

Start… Go!

Toen zwaaide Wilma de vlag (dé startmethode voor endurance races) en begon iedereen te rennen… alhoewel, iedereen…?  In mijn ooghoeken zag ik mensen aarzelen en inhouden, maar ik dacht, echt niet we gaan racen… En zo geschiedde… Ik sprong op de motor en geheel gepland, toen ik op het zadel zat was de motor al gestart en kon ik direct weg. Yes, gelukt! Goede start en al een paar plekken gepakt. Nu even consolideren om de eerste hectische ronde door te komen, want je kunt tegen een racer zeggen dat je de race niet wint in de eerste ronde, niets weerhoud hem ervan om 110% te geven in deze ronde 😉

Zo ergens halverwege het circuit is de hektiek er wel wat uit en haal je nog wel wat rijders in die minder gekwalificeerd hebben, maar een hele goede start hadden, of juist rijders die de kwalificatieplek aan één snelle rijder in het team hebben verdiend. Anyway, mijn eerste doorkomst was op een 13e positie en vandaar kon de inhaalrace beginnen.  De eerste paar ronden kon ik redelijk snelle tijden rijden, maar al na 3 rondjes kwamen we langzamere rijders tegen. Het voornemen om de race 47-ers te rijden kon ik behoorlijk volhouden, af en toe wat langzamer doordat ik gehinderd werd, maar gestaag begonnen we plekken te winnen.

Van de hitte had ik nagenoeg geen last en wanneer ik iemand had ingehaald ging ik snel op zoek naar het volgende doel, wat zich dan ook meestal snel aandiende. Na een uitputtende stint van 21 rondes vol gereden te hebben, stak Richard een stok met een oranje hesje naar buiten, ten teken dat ik binnen moest komen. Op dat moment lagen we inmiddels op een 7de plaats en kon ik het stokje overdragen aan Ferry. Dat stokje was dan natuurlijk de transponder die op ingenieuze gemonteerd was en garant stond voor supersnelle wissels! – Later bleek dat onze wissels de snelste en meest constante waren van alle deelnemers. Alle wissels tussen de 27 en 29 seconden. –

Wissel in close-up

Ferry begon zijn stint ook lekker en zorgde ervoor dat de gemiddelse rondetijden nog wat lager kwamen te liggen. Het voordeel van onze taktiek (lange stints rijden) begin zich al een beetje af te tekenen, want we wonnen niet alleen plekken op de baan, maar ook tijdens de wissels. Alhoewel de eerste stint best vermoeidend was, herstelde ik snel en had alleen wat last van blaren op mijn hand. Maar dat is het risico van het vak… Ook Ferry volbracht zijn stint zonder problemen en schommelde onze positie tussen de 4e en 6e plek.

Nadat Ferry binnenkwam, mocht ik aan de tweede stint beginnen. We besloten geen nieuwe banden te steken, dus hield ik er rekening mee dat de banden na een rondje of 10 ernstig minder zouden worden. De eerste ronde had ik wel wat last van de blaren op mijn hand, maar als snel zorgde de adrenaline dat ik er weinig meer van voelde, want ik had andere zaken aan mijn hoofd… Deze stint kenmerkte zich door veel inhaalmomenten, waardoor de gemiddelde tijd een fractie lager lag dan in de eerste stint, maar dat was niet zo spannend.

Het enige nadeel is als je tijdens een endurance aan het inhalen bent, dat je niet weet of het voor een positie is dat je iemand aan het inhalen bent die al 3 rondes achter je ligt 😉 Maar voor het gevoel is dat volstrekt oninteressant. Ik merkte wel dat ik steeds vlotter ging inhalen, op punten waar ik het normaal gesproken niet zou doen. Overgens niet ten koste van alles, want daar zit niemand op te wachten. Endurance races win je door erop te blijven zitten, dat is ook voor iedereen prettiger…  Ik besloot aan het begin van de stint mijn rondes te tellen, maar na een rondje of 6 was ik de tel kwijt… Gelukkig zette Richard elke keer de rondes en positie op het pitbord, dus bleef ik ook nog een beetje bij. Op een gegeven moment zag ik P4 voorbij komen, dus het ging echt heel goed!

Enkele rondes later werd het weer P5 omdat Eric Ott me had ingehaald. Met dit team (Ott-1) waren we eigenlijk de hele race ingevecht voor P4 en zij hadden ongeveer dezelfde strategie als wij hadden (lange stints en 2 rijders).  Afijn, na wederom 21 rondes was het mijn tijd om weer naar binnen te gaan en na wederom een perfect wissel kon Ferry beginnen aan zijn 2e stint en het uitbouwen van onze positie.

Wederom een perfecte wissel…

Ook Ferry zijn tijden bleven goed en de inmiddels 5e postie hadden we behoorlijk verstevigd. De 4e positie leek onbereikbaar, maar iedere ronde knabbelde Ferry iets van de achterstand weg. Omdat het erop leek dat we nog maar één stint hoefde te rijden, hebben Ed en Auke mijn motor nog even voorzien van nieuwe banden. Het aanvankelijk idioot lijkende grote aantal banden, bleek goed van pas te komen, want op 1 band na hadden we gewoon alles opgebruikt 🙂

Uiteindelijk zouden we toch nog 2 stints gaan rijden, want 26 rondes op één tank lukt gewoon niet en besloten we dat ik 14 rondes zou rijden en Ferry de resterende rondes tot aan de finish. Toen Ferry binnen kwam lagen we nog steeds steady op de 5e postie en mocht ik mijn laatste stint gaan rijden. Inmiddels begon de vermoeidheid wel toe te slaan, maar met nieuwe bandjes en een gezond fanatisme kon ik nog steeds 47-ers rijden.

Lekker bezig!

Het lezen, of meer begrijpend lezen werd wel wat minder, want van de verhalen die Ed probeerde te vertellen op het pitbord begreep ik geen snars 😉 Maar dat deed er niet toe, ik besloot gewoon lekker door te blijven rijden tot de oranje onderbroek van Richard weer buiten werd gehangen 😉 Op een gegeven moment zag ik toch weer P4 op het pitbord, dus waarschijnlijk waren ze bij Ott aan het wisselen. Dit klopte inderdaad, maar ik werd op een gegeven moment weer door Eric ingehaald, hetgeen resulteerde in wederom P5. De 14 rondjes waren snel over (na stints van 21 rondjes lijkt het niets, terwijl het toch een volledige ONK race afstand is…).

Mijn rit zat er op, Ferry mocht het afmaken en na de laatste uitstekende wissel was ook hij op pad voor de finale. Ronde na ronde kwam hij dichterbij onze directe oponent, tot hij er op een gegeven moment voorbij was. Maar dat kon eigenlijk niet, de afstand was nog te groot om in 1 ronde in te halen. Eric bleek gevallen te zijn in de Strubben, met als gevolg dat we nu  onbedreigd op de 4e plek reden, met geen kans meer op de 3e plek.  Ferry zag natuurlijk de P4 en ook dat Eric gevallen was, maar werd toch nog een keer ingehaald waarbij hij dacht een positie te verliezen. Dit kon hij niet op zich laten zitten en pakte hem terug,zodat hij in één van de allerlaatste rondes nog een lage 45-er neetzette:)

We zijn dus geëindigd op een zeer verdienstelijke 4e plaats, hebben onszelf en het hele team daarmee overtroffen en laten zien dat als je maar blijft zitten en zo lang mogelijk doorrijdt, je een grote kans maakt op een goede classering. Endurance rijden kan dus alleen maar met een goed team om je heen, de strategie is minstens zo belangrijk als het gasgeven op de baan 😉

Het dreamteam

V.l.n.r. (staand): Anton, Ferry, Richard, Hans, Ed, Auke. Zittend: Ruud. Niet op de foto: Jeanne en Patricia.

Kortom, de 2013 editie van de 500 km was weer ten einde, maar we zijn nu al gemotiveerd voor de 2014 editie. Uiteraard bedankt aan iedereen die ervoor gezorgd heeft dat deze dag zo’n succes is geworden (organisatie, publiek, bezoekers, team en uiteraard alle andere teams).

De foto’s zijn gemaakt door Jeanne en Peter Burger.

Groet, Hans

P.S. De volgende race zal zijn tijdens de Gamma Racingdays op het TT circuit van Assen.

Leave a Reply

You must be logged in to post a comment.