Welkom op de website van HB Racing

Racen, deel 3

13 October 2007 Gepost in Artikelen

Als vervolg op de essentie en de verslaving continues, deel 3 van mijn visie op racen. Inmiddels zijn er 3 jaar verstreken vanaf het eerste moment dat ik ben gaan circuitrijden en racen. Zoals zal blijken is 2006 in sportief opzicht mijn slechtse jaar geweest en het meest positieve daarvan is dat het in 2007 alleen maar beter kan gaan. Maar laat ik niet vooruitlopen op de feiten en een overzicht geven van het racejaar 2006 in al zijn glorie.


In de winter van 2005/2006 werd het idee geboren op een internetforum om een heus raceteam op te richten teneinde zoveel mogelijk voordelen te kunnen behalen en alles naar een hoger niveau te kunnen tillen. Dit idee werd naarmate de tijd verstreek steeds meer concreet en na verloop van tijd werden er zelfs bijeenkomsten georganiseerd door en voor degenen die er ook daadwerkelijk mee aan de slag wilden gaan. Uiteindelijk werden de doelstellingen duidelijk en kwam er een taakverdeling, waarmee de oprichting van de race stichting bijna een feit was. Iedereen bleek enthousiast en toen alles rond was, betekende dit het startschot voor de stichting Racing for O.s.c.a.r.


De stichting was rond en de leden konden beginnen met het ontwikkelen van activiteiten. Zo moest er natuurlijk een heuse voorjaarstraining komen, waar het hele team aan deel zou nemen. Het werd Ledenon in het zuiden van Frankrijk. De tijd die ons nog restte tot het aanbreken van de training kon ruimschoots gevuld worden met het bij elkaar organiseren van allerhanden zaken die een team een team maken. Zo moesten de motoren in dezelfde kleuren worden gespoten, diende het stickermateriaal geregeld te worden, alsmede de teamkleding. Ook de race overalls kregen een uniforme look, compleet met badges van alle sponsoren. Ook werd er voorzichtig nagedacht over een heuse circuitdag voor alle sympatisanten van de stichting en moest er een grote persconferentie komen om het team op de kaart te zetten.


In de tussentijd doodde ik de tijd met het in orde maken van de motor en het ontwikkelen van een website met alle benodigde functionaliteit. Geregeld kwam het bestuur bij elkaar om alle vordering te bespreken en de volgende stappen voor te bereiden. Ik was inmiddels gekozen tot penningmeester en had inmiddels ook al een financiële administratie ingericht met behulp van een gesponsord computerprogramma. Door al deze activiteiten was ik minder bezig met het racen, maar het seizoen was toch nog lang niet begonnen. Zodra de eerste maanden van 2006 aanbraken begon het hele team steeds meer gestalte te krijgen en waren de meeste zaken geregeld. Het team bestond nu uit een bestuur en 4 rijders op uitéénlopende motoren en in verschillende klassen, maar wel met dezelfde uitstraling.


Eindelijk werd het maart en brak de tijd aan dat bijna het voltallige team zou afreizen naar zuid Frankrijk om het seizoen goed te beginnen. De reis erheen was erbarmelijk, het sneeuwde en het vroor en duurde wat langer dan gepland. Omdat mijn motor voorzien was van koelwater in plaats van antivries, kneep ik hem onderweg behoorlijk, want de temperatuur was soms -9 en daar kunnen de meeste motoren niet tegen. Gelukkig bleek de dichte aanhanger een redelijke bescherming tegen de kou, want het koelwater was wel enigszins bevroren, maar niet zodanig dat de motor stuk was. Andere rijders die met een open aanhanger kwamen waren minder fortuinlijk en het is erg sneu als je na 1100 km gereden te hebben, onverrichter zaken weer naar huis kunt gaan. De aankomst op Ledenon was erg verrassend, er waaide een enorme mistral en de temperatuur bleek bij 5 gr te blijven steken. De gevoelstemperatuur was evenwel -10 ;(. Optimistisch als we waren, vertrokken we naar het hotel met het idee dat het de volgende dag wel stralend weer zou zijn.


Toen we die ochtend op het circuit aankwamen, was de eerste boodschap dat de eerste sessie afgelast werd als gevolg van de (te) lage temperatuur….. Ik moet ook eerlijk bekennen dat dit de eerste circuitdag was waar ik mensen met ijsmutsen op zag lopen.

Gelukkig has ik een lekker thermopak onder mijn overall, dus de volgende sessie ging ik de baan verkennen, op mijn vertrouwde GSX-R1000 K3. Ik vond het de eerste paar rondjes een erg moeilijke baan met het vele hoogteverschil en de vele blinde bochten. Maar daarna begon ik mijn draai te vinden en vond het steeds leuker. Hierdoor vergat ik de kou en merkte dat pas weer nadat de kick van de eerste sessie wat begon weg te ebben…. Uiteindelijk ging de wind liggen, brak de zon goed door en werd de temperatuur zeer aangenaam. De rest van de week hebben we onze rondjes gereden en ik had geen moeite om het ritme waar ik 2005 mee afsloot, weer terug te vinden. Dat beloofde veel goeds voor het seizoen en de toch wel hooggespannen verwachtingen. Het meest cruciale moment in deze training waren de 2 rondjes die ik op de GSX-R1000 K5 van Luc reed….. Toen kon ik nog niet vermoeden dat er 2 weken later ook zo’n pk pakhuis bij mij in de garage zou staan.

De kop was eraf en vol vertrouwen togen we naar huis in de wetenschap dat het team goed met elkaar overweg kon en iedereen weer in een zeker vorm stak om de races vol vertrouwen tegemoet te zien. Zoals gezgd heb ik bij thuiskomst alles nog eens op een rijtje gezet m.b.t. een nieuwe motor en kwam tot de conclusie dat ik alleen maar geld bespaarde als ik een nieuwe zou aanschaffen. Zo gezegd zo gedaan, binnen 2 weken stond er een heuse GSX-R1000 K6 in de garage en had ik de K3 verkocht. De uitdaging die ik nu was aangegaan bestond uit het raceklaar maken van de nieuwe motor, binnen 2 weken…. Deze tijd heb ik voornamelijk in de garage doorgebracht om dit huzarenstuk te kunnen vervolmaken, hetgeen ternauwernood gelukt is. Op de eerste trainigsdag op Assen kreeg ik de laatste onderdelen binnen om te kunnen monteren.

En Assen…. Ja dat was weer een apart verhaal. Sinds het moment dat ik ben begonnen met racen, is Assen geen jaar hetzelfde geweest, met als gevolg dat ik ieder jaar weer moest wennen aan veranderde bochten of hele nieuwe stukken. In 2006 werd de noordlus, waar wij als gewone stervelingen tot nu toe niet mochten rijden, ingrijpend aangepast. Het leuke hiervan was wel dat we nu op het gehele GP circuit mochten rijden. Bochten als Haarbocht, Madijk, Ossenbroeken en de Strubben, kenden we alleen van naam en de Moto GP beelden maar nu mochten we daar zelf rijden. Alle voorgaande tijden waren natuurlijk geen referentie meer en wat de tijden dit jaar zouden doen zou verderop in het jaar wel blijken. Mijn eerste ervaringen met de nieuwe motor op de nieuwe baan waren erg positief. Alleen de Strubben vond ik, maar met mij bijna iedereen, een draak van een bocht. Niet doorheen te komen en alles snelheid was eruit.


De eerste resultaten waren erg goed en tijdens de trainingen voor de eerste race, stond ik steevast bij de eerste 10 deelnemers. De kunst was natuurlijk om dit ook tijdens de race en kwalificatie trainingen te laten zien. Helaas lukte me dit niet helemaal en bleef dan ook 2 seconden boven mijn tot dan toe snelste tijd steken. De race ging op zich goed en ik heb veel ingehaald. Helaas verslapte ik halverwege zodat er weer een man of 4 voorbij kwam, maar die wist ik ook weer terug te pakken. Zonder dit moment was de einduitslag zeker beter geweest dan de huidige 22e positie. Maar het was een spannende race en het gevoel was er weer helemaal, dus de seizoensopener was meer dan geslaagd. En wederom bleek de samenwerking in het team erg goed te zijn, inmiddels hadden we versterking gekregen van een heuse pitmanager die allerhande zaken regelde, hetgeen ook erg goed beviel. Kortom, ook het team had de eerste shakedown erop zitten.

Net als vorig jaar was ik ook dit jaar weer verbonden aan Motorsportlifestyle als marchall en ook deze dagen begonnen weer, zodat ook Zandvoort weer met enige regelmaat werd aangedaan. De eerste dag was ook weer helemaal voor elkaar en het leuke van Zandvoort is, is dat ik geen moeite hoef te doen om in mijn ritme te komen. Op de nieuwe suzuki voelde ik me al weer snel als een vis in het water en tijdens een sessie in groep 4 reed ik direct mijn persoonlijk record van vorig jaar met bijna 2 seconden aan flarden. Later zou blijken dat ik deze tijd de rest van het seizoen niet meer zou verbeteren, trouwens, niemand zou het verbeteren;) De sfeer op Zandvoort is altijd erg goed, zowel bij de marchalls onderling, als met de baco’s en deelnemers. Vele malen zouden we de dag afsluiten met een gezellig etentje op het strand samen met andere medewerkers van MSL.


De jaarlijkse endurance van de ZAC, heb ik in het team van MSL gereden en we hebben daarmee de 3e plaats gehaald. Ook hier gold weer dat het een enorm leuke dag was, met alle teams bij elkaar in de pitstraat en alle helpers en fans. We hadden zelfs een heuse paraplu dame die alle rijders lekker uit de zon hield.

Het eerste officiële optreden van het race team stond gepland, samen met de 2e KNMV cup race op Assen. Het betrof hier de persconferentie die we gepland hadden op de avond na de race in de VIP lounche van Arie Molenaar, één van onze sponsors. We hadden hiervoor veel uitnodigingen verstuurd naar de sponsors, pers, OSCAR en veel vrienden en bekenden. Ook fotograaf Ad Kievit was hierbij aanwezig en in de VIP lounche stond een heerlijk buffet te wachten. Maar voordat het zover zou zijn moest er eerst nog een race gereden worden. Helaas werd de race overschaduwt door de crash van Patrick, die er gezien de ernst van de valpartij nog genadig vanaf kwam. Alleen was hij niet in staat bij de teampresentatie te zijn en was zijn motor allerminst representatief voor de fotoshoot. De persconferentie verliep verder volgens planning al moesten veel genodigden verstek laten gaan. Gelukkig was er nog wel pers aanwezig waardoor het team officieel op de kaart stond. Uiteraard met de nodig toespraken van de toenmalige voorzitter en de stichting OSCAR.

Binnen het raceteam zaten we echter niet stil en samen met MSL hadden we een dag geregeld waarop we de eeste Racing for O.s.c.a.r. circuitdag zouden gaan organiseren. Met name voor onze achterban regelden we een leuke korting en zorgden we voor wat extra zaken op de paddock, zoals een dynojet bank, helmen- en veringservice en een hapje en een drankje. Ook de stichting OSCAR was van de partij met een eigen kraampje en huisfotograaf ActionFoto, plakte er spontaan een heuse barbeque achteraan. Kortom, een dag vol evenementen en gezelligheid, met erg veel vrienden en bekenden.

Hetgeen hierboven beschreven is, beslaat slechts een half seizoen, waarbij ik nog minstens de helft van de gebeurtenissen en races niet heb vermeld. Zo zijn we met het team naar de Nürburgring geweest om 2 totaal verregende races te rijden, hebben we een paar trainingen gereden op Eemshaven, met als tragisch hoogtepunt het overlijden van een medecoureur, Hans Fijnheer, waardoor we besloten om het evenement voor de SuperCup races af te gelasten uit medeleven voor het slachtoffer en de nabestaanden. Eén van de voor mij ingrijpendste gebeurtenissen was mijn crash op 3 juni. Omdat er een oliekering van mijn motor erg lekte, reed ik de training op de motor van Luc en crashte geheel onverwachts in de Strubben. Resultaat was een kapotte motor en een behoorlijk beschadigd sleutelbeen. Ook na het maken van foto’s was niet duidelijk of het gebroken was, maar ik had er flink last van.


Tegen beter weten in, ben ik na 2 weken “rust” toch weer op de motor gestapt, onder het motto “als je je overall aan kunt trekken, kun je ook racen”….. Ergo, vol goede moed zijn we ook maar weer afgereisd naar het voormalig Oost Duitsland om 3 dagen te rijden op het mooie circuit van Oschersleben. Wonderwel ging het rijden nog best aardig, alhoewel ik wel redelijk veel pijn had. Gelukkig voel je daar niet zoveel van als de adrenaline in je bloed toeneemt:) Ook daar had ik weer een narrow escape, tijdens de training was ik de motor volledig kwijt toen ik na een stuurfoutje over 2 wielen weggeleed en met de bovenkuip zelfs de curbstones raakte… Doordat ik niets deed herstelde de motor zichzelf en kon ik verder, zonder er tussen de oren last van te hebben. De races verliepen op zich ook wel goed, alleen hield ik nog niet tot het einde toe vol. Maar het samenzijn op de paddock en in het hotel was weer enorm gezellig, enigszins overschaduwt door één of ander lullig potje voetbal.

Helaas zal blijken dat de tweede helft van het seizoen allerminst florisant zou gaan, tijdens een training voor de SuperCup race begin juli, crash ik voor de tweede keer in de Strubben en breek hierbij mijn nog niet herstelde sleutelbeen en kneus ook nog twee ribben. Qua rijden is het dan einde verhaal en de motor is ook redelijk beschadigd. Omdat ik niet naar huis wil gaan, overnacht ik die nacht gewoon in de camper en heb nu ook ervaring met het slapen in een stoel. Ik kon eenvoudigweg niet liggen van de pijn… Dit verhaal zou me zeker 6 weken rust kosten, maar dat past niet in de planning, want ook Spa komt er weer aan… Maar de volgende dag zou blijken dat het nog veel erger kan, ook Luc crashed en loopt dusdanige verwondingen op waardoor dit het einde van zijn race carriere zou betekenen.


Voor de tweede keer dit seizoen loop ik met mijn linkerarm in een mitella en kan mijn omgeving niet meer overtuigen van het feit dat motorracen best veilig is. Gelukkig kan ik met wat moeite wel autorijden en ben dus wel in staat om gewoon te gaan werken. Met de motor in erbarmelijke staat in de garage en simpelweg niet de fysieke mogelijkheid te hebben er iets aan te doen, stemt me niet heel erg blij. Maar het is even niet anders. Snel rekenend verwacht ik de volgende cup race wel weer te kunnen rijden, maar Spa is nog maar 3 weken verder en ik besluit bijna mijn plek te verkopen, totdat in het ziekenhuis wordt gezegd dat ik na 2 weken de mitella wel af kan. Hierna besluit ik om toch naar Spa te gaan, enige voorwaarde is dat ik wel mijn overall aan kan krijgen 🙂 Helaas heb ik wel een paar circuitdagen van MSL verstek moeten laten gaan, maar ik ben er wel naartoe gegaan om te kijken.


Zoals gezegd, ben ik toch naar Spa gegaan en heb er ook gereden. Alleen ik was na 3 weken nog lang niet genoeg hersteld om vol mee te kunnen doen en moest iedere sessie na 3 á 4 rondjes binnenkomen omdat het teveel pijn deed. Ook bleek de motor nog wat rare storingen te hebben na de laatste crash. alhoewel hij uiterlijk weer in showroomstaat was, bleek er intern toch nog iets niet helemaal goed te zijn. Hij viel soms spontaan uit, om het daarna gewoon weer te doen. Bleek achteraf de valschakelaar te zijn die helemaal los hing….. Verder was Spa wel weer helemaal geweldig met de mega barbeque en de vele bekenden en bijbehorende gezelligheid. Ook daarna zijn we nog even blijven hangen om de trainingen van het ONK te bekijken. Voelt toch een beetje alsd een kleine vakantie.


De rest van het seizoen is een beetje als een nachtkaars uitgegaan, geen ruimte meer voor progressie en mentaal was ik gereed voor de winter, kon me gezien alle voorgaande gebeurenissen en drukke periodes niet meer motiveren om er een schepje bovenop te doen. Bovendien wilde ik de rest van het seizoen schadevrij uitrijden. Want eens te meer heb ik wel beseft dat je als oudere jongere nog best wel competatief kunt meeracen, maar als je lichamelijke schade krijgt, is de herstelperiode een stuk langer dan toen je de leeftijd had die je nu alleen nog in je hoofd hebt:)

Toch ervaar ik het seizoen 2006 niet als een verloren of mislukt seizoen. Alhoewel ik meer schade en pech heb gehad dan alle voorgaande jaren (2 motoren plat, 2 helmen afgeschreven, een zak onderdelen rijp voor de schroot en een raceoverall nu echt stuk) en in sportief opzicht weinig tot geen progressie heb geboekt, heb ik ook kennis gemaakt met het fenomeen team racen. Het racen is natuurlijk een individuele sport pur sang, maar als je een team achter je hebt staan hoef je je uiteindelijk nog maar met één ding bezig te houden, n.l. het racen! Daarnaast is het absoluut waanzinnig om met het hele team de avond voor de race samen in de pitbox te zitten, sleutelen, eten en drinken. Iedereen nogmaals bedankt voor alle gezelligheid en zorgen, daar waar nodig 😉


In 2006 hebben we het team opgebouwd en inmiddels geëvalueerd, waardoor we in 2007 sterker zullen terugkomen met meer sponsors, meer mogelijkheden en een SuperCup en een ONK team. Inmiddels is Luc de voorzitter van de stichting geworden en teammanager van het ONK team, waardoor mede dankzij zijn jarenlange ervaring binnen de autosport, het team naar ongekende hoogte zal worden gebracht. De winter is inmiddels halverwege en ik krijg alweer echt zin om te gaan racen, dus 2007 moet het seizoen voor mij gaan worden. Om in sportief opzicht beter uit de verf te komen ga ik me in organisatorisch opzicht meer op de achtergrond bewegen en zal op het circuit datgene gaan doen wat ik wil : RACEN!


Tot volgend jaar allemaal.

Leave a Reply

You must be logged in to post a comment.