Welkom op de website van HB Racing

Race of the Champions 2013

14 October 2013 Gepost in 2013

Afgelopen weekend stond de seizoensafsluiter RotC op het programma. Een zeer speciale uitvoering, omdat het voor mij niet alleen de afsluiting van het seizoen was, maar tevens de afsluiting van mijn actieve race carriere. De weersvoorspellingen waren niet al te goed, maar dat vond ik maar bijzaak, temeer ik mijn beste prestaties in de regen neerzet. Kortom, het zou eenweekend bomvol hoogtepunten worden.

De vrije trainingen op vrijdag heb ik aan me voorbij laten gaan, omdat ik enerzijds de weg zo langzamerhand op Assen wel ken, maar anderzijds omdat de tijd me gewoon ontbrak in verband met de drukte op mijn werk. Dus vrijdag in de namiddag gingen we pas op pad naar Assen om daar onze intrek te nemen in pitbox 20. Dave had wel de vrijdag training meegepakt, dus de pitbox was al zo goed als ingericht.

Voor de eerste keer dit jaar (en tevens de laatste) gingen we in komplete samenstelling naar Assen (dus inclusief Ed), waar we na wat kleine files nog redelijk op tijd aankwamen. Inschrijven ging weer snel, want iedereen was er al en zou het slechts een fluitje van een cent zijn om de camper te parkeren en de spullen voor het weekend uit te laden. Maar niets was minder waar, want de plek waar ik mijn camper wilde parkeren was in beslag genomen door de buurman.

Dit wordt natuurlijk altijd wel gergegeld, maar in eerste instantie is het vervelend omdat je na 2,5 uur op reis te zijn geweest eerst even wil settlen. Maar goed, dat moest dan maar wat later… Wel hebben we de pitbox ingericht, zijn we de motor gaan keuren en hebben een hapje gegeten in het paddock restaurant. En daarna konden we alsnog de camper op de daarvoor bestemde plek parkeren en hadden we nog plenty tijd over om even gezellig te doen.

Zaterdag 12 oktober

Na een goede nachtrust leek het een droge dag te worden, althans de paddock was droog en ik ging er voor het gemak maar even van uit dat dit ook voor de baan zou gelden 😉 Niet in de laatste plaats omdat de motor op slicks stond en ik geen zin had om wielen te wisselen… De briefing was wederom erg voorspelbaar en ik weet het nu zeker… Ik ga er nooit meer naar toe!!!

Toen de trainingen begonnen ging ik maar eens een blik werpen op de baan en die bleek gewoon erg nat te zijn en omdat het niet waaide en koud was, droogde hij ook niet echt op. Dus uiteindelijk maar besloten om regenwielen te steken in afwachting van onze training. Wij mochten trainen na de Supersport en het rechte stuk was nog steeds redelijk nat. Maar toen ik de pitstraat uit reed, bleek dat de hele noordlus tot en met de Bult bijna droog, dus dat was niet helemaal gepland.

In een poging mijn banden te sparen, want ik verwachtte ze nog wel nodig te hebben, reed ik redelijk rustig (tactisch niet slim dus) tot het moment dat het (gelukkig) begon te regenen… Toen ging ik er eens lekker voor zitten en voelde me net als de laatste regenrace helemaal in mijn element. Ik reed goede tijden in de regen en kwalificeerde uiteindelijk op P9 🙂 Mijn beste prestatie tot nu toe. Kleine kanttekening is natuurlijk wel, dat ik niet kon tippen aan de tijden die de tactisch wat slimmere rijders in de eerste paar ronden neerzette 😉

QP1

Maar anyway, het voelde erg goed en dat is uiteindelijk het enige wat telt (zie ook eerdere uitlatingen dat ik geen wereld/europees/nederlands kampioen meer wordt)… Ondanks mijn poging om de banden te sparen was dat toch niet helemaal gelukt en als ik een nog snellere tijd wilde neerzetten zou ik toch een nieuwe regenachterband moeten kopen.

En wat denk je dan… Geen enkele regenband meer te koop, op de  hele paddock niet. Gemiste kans voor de heren bandenboeren die in één klap de seizoensomzet hadden kunnen goedmaken 😉 Gelukkig kon ik toch nog een bandje scoren, maar het was een Dunlop waar ik nog nooit mee gereden had. Het standpunt huldigend dat als het maar duur is, het ook wel goed zou zijn, liet ik vol vertrouwen de nieuwe band op de velg leggen voor de 2e training.

In de tussentijd was er ook al wat bezoek gekomen en werd het gezellig druk in de pitbox. De feestvreugde werd nog verhoogd door het feit dat Dave en aanhang met een heuse taart kwamen aanzetten ter eren van alle jaren dat we samen de pitbox hebben gedeeld. Echt helemaal top! Nogmaals dank aan Dave en het hele team.

De taart

Vervolgens werd het weer tijd om ons op te maken voor de volgense trainging, die gelukkig ook nog nat was. Ik zou er wel even voor gaan zitten om minimaal een tijd onder de 2.00 neer te zetten en zodoende nog een paar plaatsen op de grid naar voren te kunnen schuiven. Nadat ik de baan op reed voelde de achterband wel wat vreemd aan, maar dat zou wel wennen en misschien moest hij nog wel wat opwarmen, dus ik begon met een lekker tempo rond te gaan.

Het gevoel werd niet echt beter en het vertrouwen begon ook te zaken nadat ik al 2 halve highsiders had overleeft. Teleurgesteld ging ik naar binnen om te kijken wat er aan de hand was. Gelukkig liep Jeroen er ook rond en die constateerde dat de druk te hoog was, dus 0,2 bar eruit laten lopen en maar weer proberen. Het gevoel was beter en het stuiteren deed hij ook niet meer, dus het vertrouwen begon te groeien. Op een gegeven moment haalde ik Rintje in en wilde toen een snelle ronde gaan zetten. Bij het uitkomen van de Haarbocht echter, was ik ineens de achterkant helemaal kwijt en het kon niet anders of ik zou crashen… Gelukkig herstelde de grip zich met als resultaat dat ik van de motor werd gegooid, maar wonder boven wonder weer terugviel op de motor en de controle weer terug had.

QP2

Toen was ik er wel klaar mee en ben naar binnen gegaan. Dus weg plan om ff sneller te rijden en maar hopen dat mijn tijd van de eerste training voldoende zou zijn om de P9 te handhaven… Niet dus 🙁 Het werd een P12… Hoe gek kan het lopen, het hele seizoen zou ik mijn handen dicht hebben geknepen en gelijk al een paar overwinnings biertjes genomen hebben, op een P12, maar nu zat ik te balen 😉  Tja…  Er moest dus een plan komen, want zondag werd er veel regen verwacht. We besloten de warmingup training te gebruiken om de setting te veranderen, want een Dunlop band kan niet slecht zijn.

Plan B was overigens dat ik de regenband van Auke zijn velg zou slopen om mee te gaan rijden (was ook een Metzeler en Auke vond het best)… Dus we hadden een plan, was de motor geprepareerd voor de zondag en konden we niets anders verzinnen dan toch dat biertje maar te nemen, in afwachting van de paddock party, waar we ‘s avonds naar toe zouden gaan.  Inmiddels was ook Charlotte gearriveerd die bij ons zou blijven slapen en nadat ze de plaatselijke chinees hadden geplunderd konden we ons tegoed doen aan al dat lekkers.

Na nog wat gezellig in de pitbox gekeuveld hadden, zijn we naar de paddock party gegaan, waar ook nog wat prijzen uitgereikt zouden worden. Daar aangekomen was het nogal rustig, maar nadat we het e.e.a. genuttigd hadden werd het al voller en voller. Op zeker moment opende Diederik de avond en plots noemde hij mijn naam, met het verzoek omeven op het podium te komen 😉 Niet geheel verwacht, maar toch erg leuk, werd ik ineens in het zonnetje gezet. Vermoedelijk was ene heer Korver het brein achter dit verhaal;)

Uiteindelijk werd er na de bekendmaking van de award winnaars ook nog een verloting georganiseerd, waarbij het toegangsbonnetje als lotnummer fungeerde. Laat ik nu de mooiste prijs, een litho van Marco Simoncelli, door Diederik, zijn gevallen… En dat nummer had ik in mijn zak 🙂 kortom, wederom een gang naar het podium om deze mooie prijs in ontvangst te nemen. Hierna hebben we nog even een afzakkertje in de pitbox genomen en zijn naar bed gegaan om nog iets van nachtrust te krijgen voordat de lange racedag zou beginnen.

Zondag 13 oktober

Op zondag stonden we ook weer redelijk op tijd op, om in alle rust nog de zaken te kunnen voorbereiden, voordat het bezoek binnenstroomt en de dag met je op de loop gaat 🙂 Dit lukte uiteindelijk allemaal en waren we klaar voor de pitwalk. Inmiddels kwam ok het bezoek op gang en werd het tijd om de pitbox open te gooien voor de pitwalk. De motoren lieten we lekker binnen staan in de veronderstelling dat er toch niet zoveel publiek zou zijn. Dat viel dus mooi ff mee, want het was redelijk druk 🙂

Uiteindelijk heb ik met Ronald ten Braake ook nog de Dunlop regenband kunnen ruilen tegen een Pirelli en dat lukte allemaal nog net voor de warmingup training, zodat plan C in werking trad. Het testen van het gevoel op de Pirelli, die hoegenaamd gelijk zou moeten zijn aan de Metzelers die ik altijd gebruik. Er was 1 maartje… Het regende niet en de baan leek al behoorlijk op te drogen 😉 Toch ben ik, net als alle anderen op regenbanden de baan op gegaan, maar ontdekte gelijk al dat het veel te droog was. Op het nattere deel heb ik even het gevoel getest endat was goed, dus ik ben gelijk weer naar binnen gegaan om de enige fatsoenlijke regenband die ik had, niet te beschadigen.

Een krappe 2 uur later zou onze eerste race beginnen, dus hielden we nauwlettende buienradar in de gaten om te zien waar en hoe laat het zou gaan regenen… Want hoewel er in bijna heel Nederland aan regen geen gebrek was,  in Assen bleef het op een enkel spatje na kurkdroog. En  het leek erop of dat ook zo zou blijven, dus een half uurtje voor de race zijn we toch maar de regenbanden gaan wisselen voor slicks, waar niemand dat weekend nog op gereden had. Op zioch geen probleem, want slicks had ik genoeg bij me 😉

Race 1

En inderdaad het bleef droog, zodat we met een droge grid proocedure begonnen. Het was wel koud, het waaide hard, maar het was droog. Dus tijdens de sighting lap probeerde ik wat gevoel te krijgen bij het weer rijden op slicks, wat zo te zien iedereen aan het doen was, want het tempo lag hoger dan normaal.

GRID 1

GRID 1

De verrassingen waren niet van de lucht, want ineens had ik een pitcrew met allemaal snorren, als referentie naar de tijd dat ik zelf nog met een begroeide bovenlip rond liep 🙂

De 5 minuten waren natuurlijk weer snel voorbij, maar mijn bonte crew was toch niemand ontgaan, gezien de aandacht van alle fotograven… Maar uiteindelijk begonnen we met de warming up lap, waarbij ook iedereen probeerde om de bandjes goed op te warmen. Terug op de grid waren we klaar voor de start… Ik moet eerlijk bekennen dat ik niet heel erg scherp was en dwong mezelf om te concentreren op de rode lichten. Ze gingen aan… en weer uit… Start! Ik was op tijd weg, maar ik werd toch hier en daar ingehaald. Bij de Haarbocht zat ik ook wat opgesloten, maar probeerde er het beste van te maken.

Ik kwam de eerste doorkomst op een 17e plaats door ofzo, dus dat was -5 posities gewonnen 😉 Ik had ook niets wat maar enigszins leek op ritme,  maar daar hadden er meer last van. Ik zat klem achter Houtzager en kwam er lastig voorbij, maar uiteindelijk lukte dat wel.  Daarvoor reden Rintje en Niels, maar er was een redelijk gat, wat ik wonderwel in een paar bochten had dichtgereden. Ik mistte wel de scherpte om er gelijk voorbij te gaan, dus bleef in het treintje meerijden. Toen Rintje Niels inhaalde, dacht ik dat ook even te doen, maar dat ging net niet en ik zag Rintje steeds verder weglopen.

Op mijn pitbord stond inmiddels P15, zonder vermelding van het aantal seconden dat er iemand achter me reed, dus dat kon alleen maar betekenen dat ik vanaf de achterkant niets te vrezen had. En ik reed op een puntenpositie… Noem het luiheid, maar gezien het ontbreken van ritme besloot ik de eerste race op deze plek uit te rijden en gewoon het laatste punt te pakken 🙂 In de laatste ronde reed ik nog wel even de snelste rondetijd van mijn race, maar zelfs die was ruim 3 seconden boven mijn PR.

Race 1

Race 1

 Na de race konden we gelijk door naar de pitboxen om de motoren weer te prepareren voor de volgende race die een uurtje of 3 later gepland stond. Daar deden we voorlopig niets aan, want de banden hadden nauwelijks geleden en we hadden geen flauw idee hoe het weer er 3 uur later uit zou zien. Met dit excuus hebben we gezellig in de pitbox zitten keuvelen met alle aanwezigen , belangstellende, familie, etc. en wat andere races bekeken.

Race 2

En dan opeens is het weer tijd om je klaar te gaan maken voor je laatste race… Voelt even onwerkelijk… Het pak weer aan, motor nog even checken, het team alle voorbereidingen zien treffen… Zelfs de snorren werden weer opgeplakt 🙂 En wonder boven wonder het was nog steeds droog. Dus al die regenbanden shuffles en plannen B en C waren kompleet voor niets geweest (Je had dus toch gelijk Charlotte…) . Dus, weer het zelfd scenario als eerder op de dag, sighting lap, bandjes opwarmen, grid procedure met mijn besnorde teamleden en weer veel belangstelling van fotograven. Zelfs de marshalls wilde met ons op de foto…

Race 2

Race 2

Na de warming up lap stonden we opgesteld en ik was zowaar nu wel scherp, want die flauw bedoening van de eerste race gingen we even goedmaken. De lichten gingen uit en het gehele veld ging van start. Ik was nu beter weg en ook in de Haarbocht kon ik mijn plek houden. Er kwam me niemand voorbij die ik ik graag achter me had willen houden… Inmiddels waren we de Strubben door en ik zat achter Jarco, die ik van plan was bij te houden.  Ik verloor uitkomen Strubben een paar meter, maar die zou ik zou wel goed maken….

Niet op de Veenslang, daar loopt die BMW te hard voor,  maar bij het insturen van de Ruskenhoek zou ik weer aan zijn achterwiel zitten… Het klopte helemaal, alleen besloot mijn voorband door die brute behandeling alle grip te verliezen… En daar stopt mijn verhaal… Gruwelijk hard ging ik eraf, stuiterde ik door de grindbak en zag na het opstaan dat mijn motor verspreid lag over een groter oppervlak dan normaal. Na mezelf gechecked te hebben constateerde ik dat alles nog werkte en ik geen noemenswaardige pijn had. Pff, dat had makkelijk anders kunnen aflopen daar.

Dus restte mij een zegenritje op de crashcar, die me uiteindelijk keurig netjes afleverde bij de artiesteningang van pitbox 20, alweer een erg geschrokken team mij opwachtte.

Natuurlijk klinkt dit als een hele grote deceptie, maar het is slechts een klein deel van een verder geweldige dag, waar het eventjes mis liep 🙂 Ja de motor is een beetje stuk, maar ik heb de hele winter om er weer een puntgaaf exemplaar van te maken. Ik mankeer zelf helemaal niets, dus alle reden om toch dat overwinningsbiertje maar te gaan drinken.

Drankje

Drankje

Die laatste ronde heb ik dus niet afgemaakt, maar dat ga ik in 2014 zeker een keer doen en al is het dan voor minder publiek in een evenement wat helemaal nergens over gaat… Het maakt niet uit, als het maar leuk is!!!

Uiteraard wil ik iedereen bedanken die mij deze race, maar ook de afgelopen 1o jaar hebben geholpen om de mooiste hobby van de wereld mogelijk te maken, maar die lijst met namen zou te lang zijn om hier neer te zetten. En ik wil natuurlijk ook in mijn jaarlijks artikel nog wat overhouden om te schrijven, want dat gaat er ook dit jaar nog komen. Maar zonder iemand te kort te willen doen, wil ik in ieder geval Jeanne bedanken voor alle steun, foto’s en hulp om dit mogelijk te maken, maar natuurlijk ook Ed die jarenlang mijn trouwe monteur is geweest en verder Verkeersschool Ariesen en de Valkenier die me de gehele periode hebben gesteund.

Voor alle trouwe vrienden en familieleden die met enige regelmaat aanwezig waren, ook hier heb ik enorm van genoten en heb ik echt gewaardeerd!

En last but not least gaat mijn dank uit naar alle medecoureurs, zonder wie het racen niet eens mogelijk zou zijn, maar belangrijker nog, de enige groep malloten die begrijpen waar het over gaat 🙂

Normaal sluit ik een verslag af met CU on track en dat zal ook best nog weleens gebeuren, maar niet meer zo regelmatig als de afgelopen 10 jaar 🙂

CU, Hans

 

 

 

 

Leave a Reply

You must be logged in to post a comment.